கருவிலேயே கருகும் பெண் சிசுக்கள்-30 வருடத்தில் 1.2 கோடி சிசுக்கள் அழிப்பு

பெண்களை தெய்வமாக வணக்கும் இந்தியாவில்தான் பெண் குழந்தைகைளை பெற்றுக்கொள்ள அநேகம் பேர் தயக்கம் காட்டுகின்றனர். ஆண் குழந்தைகளை மட்டுமே பலரும் விரும்புவதால் பெண் குழந்தைகளின் பிறப்பு விகிதம் நாளுக்கு நாள் குறைந்து வருகிறது.

கடந்த 30 ஆண்டுகளில் மட்டும் இந்தியாவில் 12 மில்லியன் பெண் குழந்தைகள் கருவிலேயே அழிக்கப்பட்டிருப்பதாக அதிர்ச்சித்தகவல் தெரியவந்துள்ளது. பணக்கார குடும்பத்தைச் சேர்ந்த, அதிகம் படித்த பெண்களே இந்த பாதகச் செயலை செய்துள்ளதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். இதனால் ஆண், பெண் விகிதாச்சாரத்தில் அதிக வேறுபாடு எழுந்துள்ளது.

ஆண் குழந்தைக்கு முக்கியத்துவம்

இந்தியாவில் ஆண் குழந்தைகளுக்கு அதிக அளவில் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதன் காரணமாகவே முதலில் உருவாகும் பெண் குழந்தைகளை அபார்சன் செய்து விடுகின்றனர்.

அல்ட்ரா சவுண்ட் ஸ்கேன் வசதி வந்தபின்னர் படித்த பெண்கள் பலரும் கருவில் உள்ள குழந்தை ஆணா, பெண்ணா என்பதை தெரிந்து கொண்டு பெண் என்றால் தயங்காமல் கருக்கலைப்பு செய்து விடுகின்றனர். இப்படி கருவிலேயே கொல்லப்பட்ட பெண்குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை கடந்த முப்பதாண்டுகளில் மட்டும் 12 மில்லியனை எட்டியுள்ளதாக கனடா நாட்டின் டொராண்டாவில் உள்ள உலக சுகாதார ஆய்வு நிறுவனம் வெளியிட்ட அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

கருவில் முதலில் உருவாகும் குழந்தை ஆணாக இருக்கும் பட்சத்தில் அந்த குழந்தையை எதுவும் செய்யாமல் பெற்றுக்கொள்ளும் தாய்மார்கள் அதுவே பெண் குழந்தை என்றால் கருக்கலைப்பு செய்வதற்கு தயங்குவதில்லை.

இந்தியார்களின் சமூக வாழ்க்கையில் ஆண் குழந்தைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதே பெண் குழந்தைகளை கருவிலேயே கொல்ல காரணம் என்பது தெரியவந்துள்ளது. இந்த மனப்பான்மை படித்த மற்றும் பணக்காரர்களை மட்டுமல்லாது பாமரர்களையும் தொற்றிக்கொண்டுள்ளது.

ஒரு குழந்தை பாலிசி

அண்டை நாடான சீனாவில் ஒரு குழந்தை கொள்கை கடைபிடிக்கப்படுவதால் முதலில் உருவாகும் பெண் குழந்தையை அபார்சன் செய்து விடுகின்றனர். ஆனால் இந்தியாவில் இந்த கட்டுப்பாடு கிடையாது. இருப்பினும் நகரத்தில் வசிக்கும் பெண்கள் ஒரு குழந்தை மட்டுமே பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைப்பதால் அவர்கள் ஆண் குழந்தை மட்டுமே பிறக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் ஸ்கேன் செய்து பார்த்து பெண்குழந்தையை அபார்சன் செய்து விடுகின்றனர். இதனால் கடந்த 30 ஆண்டுகளில் ஆண், பெண் பாலினத்திற்கு இடையேயான விகிதாச்சாரம் அதிகரித்துள்ளது.

1990 முதல் 2005 வரை எடுத்த கணக்கெடுப்பின்படி பார்க்கும் போது 1990 ஆம் ஆண்டில் 1000 ஆண்குழந்தைகளுக்கு 906 பெண் குழந்தைகள் என்ற விகிதத்தில் குழந்தைகள் பிறப்பு இருந்தது. அதுவே 2005 ஆம் ஆண்டில் 1000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 836 பெண் குழந்தைகளே பிறந்துள்ளன என்ற அதிர்ச்சி கலந்த உண்மை தெரியவந்துள்ளது.

1980 ஆம் ஆண்டு முதல் 2010 ஆம் ஆண்டுவரையிலான கடைசி 30 ஆண்டுகளில் மட்டும் 4 முதல் 1.2 கோடி பெண் குழந்தைகள் கருவிலேயே அழிக்கப்பட்டிருப்பதே இந்த விகிதாச்சார மாறுபாட்டிற்கு காரணம் என்பது தெரியவந்துள்ளது. இதே நிலை நீடித்தால் 2 : 1 என்ற விகிதத்தில் பெண் குழந்தைகளின் பிறப்பு குறைந்து விடும். பெண் குழந்தைகளை திருமணம் செய்வதற்காக ஆண்கள் அதிகம் போராட வேண்டியிருக்கும்.

கேள்விக்குறியான ஸ்கேன் தடைச்சட்டம்

கருவில் இருக்கும் குழந்தை ஆணா , பெண்ணா என்பதை ஸ்கேன் பரிசோதனை செய்து பெண்குழந்தைகளை கருக்கலைப்பு செய்வதை தடை செய்வதற்காக இந்தியாவில் 1996 ஆம் ஆண்டு சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இருப்பினும் பெண் குழந்தைகளை அபார்சன் செய்வதை எதன் மூலமும் தடுக்க முடியவில்லை. இதே நிலை நீடித்தால் வருங்கால தலைமுறை ஆண்கள் திருமணத்திற்கு பெண் தேடி வேற்றுகிரகத்திற்குத்தான் செல்ல வேண்டியிருக்கும்

http://thatstamil.oneindia.in

இந்திய அணு உலையையும் வேவு பார்த்த டேவிட் கோல்மேன் ஹெட்லி

மும்பையின் பல பகுதிகளை வேவு பார்த்து லஷ்கர் இ தொய்பாவுக்குத் தகவல் கொடுத்த டேவிட் கோல்மேன் ஹெட்லி, இந்திய அணு உலை ஒன்றையும் தாக்குதலுக்காக வேவு பார்த்த திடுக்கிடும் தகவல் வெளியாகியுள்ளது.

பாகிஸ்தான் ராணுவத்தைச் சேர்ந்த மேஜர் இக்பாலின் உத்தரவின் பேரில் கடந்த 2008ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் இந்த பணியை அவன் செய்துள்ளான்.

சிகாகோ டிரிப்யூன் இதுதொடர்பான ஆவணம் ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளது. அதில், ஐஎஸ்ஐ அதிகாரியான இக்பால், இந்தியாவில் செய்ய வேண்டிய வேவுப் பணிகளை திட்டமிட்டு செயல்படுத்த உத்தரவிட்டது இந்த இக்பால்தான். இதற்காக இந்திய பணத்தையும் அவர் ஹெட்லிக்குக் கொடுத்தார்.

மேலும் இக்பாலின் ஆலோசனைப்படி இந்தியாவில் உள்ள ஒரு அணு உலைக்கும் சென்றுள்ளான் ஹெட்லி. அது தொடர்பான தகவல்களை சேகரித்துள்ளான்.

2008ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் ஹெட்லி மும்பைக்கு வந்தான். பல முக்கிய இடங்களை உளவு பார்த்து தகவல் சேகரித்தான். மும்பை துறைமுகத்தை படகு மூலம் சுற்றி வந்து சூழ்நிலையை ஆராய்ந்தான். துறைமுகப் பகுதியை வீடியோவிலும் பதிவு செய்து கொண்டான்.

சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்தையும் முழுமையாக கண்காணித்து தகவல் சேகரித்தான். இந்த நடவடிக்கைகளை முடித்துக் கொண்டு பாகிஸ்தான் திரும்பிய அவன், அங்கு ஜகி, சஜீத் மிர், அபு குஹாபா மற்றும் இன்னொரு லஷ்கர் இ தொய்பா தீவிரவாத தலைவரை சந்தித்துப் பேசினான்.

கூகுள் எர்த் மூலம் மும்பையில் தாக்குதல் நடத்த திட்டமிடப்பட்டிருந்த இடங்களின் படங்களை டவுன்லோட் செய்து திட்டத்திற்கு மெருகூட்டியவன் இந்த குஹாபா. மும்பைக்கு அருகே சிறிய மீனவர் குடியிருப்பு அருகே தீவிரவாதிகள் தரையிறங்கலாம் என்று ஐடியா சொல்லியவன் ஹெட்லி.

அங்கிருந்து தாக்குதல் நடத்த வேண்டிய இடங்களுக்கு டாக்சிகள் மூலமாக செல்லுமாறும் யோசனை தெரிவித்தவனும் ஹெட்லியே.

இந்த நேரத்தில், தாஹ் மஹால் ஹோட்டலுக்கு எதிர்ப்புறத்தில், வலது புறமாக தரையிறங்குமாறு யோசனை தெரிவித்தான் ஜகி என்கிற லக்வி.

திட்டங்களை வகுத்த பின்னர் சிகாகோ திரும்பிய ஹெட்லி அங்கு ராணாவை சந்தித்தான். ராணாவிடம் தான் வேவு பார்த்த தகவல்கள் உள்ளிட்டவற்றைத் தெரிவித்து பகிர்ந்து கொண்டான். சஜீத்தை சந்தித்தது, மும்பையில் படகு சவாரி செய்தது உள்ளிட்ட அனைத்தையும் ராணாவிடம் தெரிவித்தான்.

தாக்குதல் திட்டம் குறித்து ஜகியூர் ரஹ்மான் லக்வி கூறிய யோசனைகள், இந்திய, பாகிஸ்தான் கடலில் நிசப்தம் நிலவும் காலம் உள்ளிட்டவை குறித்து ராணாவிடம் விளக்கி விவாதித்தான் ஹெட்லி.

மேலும் இந்திய அணு மின் நிலையத்தை தான் வேவு பார்த்த வந்த விஷயத்தையும் ராணாவிடம் தெரிவித்துள்ளான் ஹெட்லி.

டெல்லியிலும் உளவு பார்க்குமாறு மேஜர் இக்பால் தன்னிடம் கேட்டுக் கொண்டதையும் ராணாவிடம் தெரிவித்துள்ளான் ஹெட்லி.

பின்னர் சிகோகோவிலிருந்து மீண்டும் பாகிஸ்தான் திரும்பினான் ஹெட்லி. அங்கு சஜீத், அபு குஹாபா ஆகியோரை பலமுறை சந்தித்து ஆலோசனை நடத்தினான். பின்னர் ஹெட்லியை மீண்டும் மும்பை செல்லுமாறு சஜீத் பணிக்கவே மீண்டும் மும்பை வந்தான் ஹெட்லி என்று அந்த ஆவணத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஆவணத்தை சிகாகோ கோர்ட்டில் அமெரிக்க அரசுத் தரப்பு வக்கீல்கள் சமர்ப்பித்துள்ளனர்.

http://thatstamil.oneindia.in

சன் டிவி லாபம் ரூ.772 கோடி!

சன் டிவி குழுமத்தின் லாபம் 36 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது. இதன்மூலம் ரூ. 772 கோடி லாபத்தை ஈட்டியுள்ளது இந்த நிறுவனம்.

கடந்த ஆண்டு மார்ச் 31 வரையிலான நிதியாண்டில் இந்த நிறுவனத்தின் லாபம் ரூ. 567 கோடியாக இருந்தது. இந்த ஆண்டு இது 36 சதவீதம் அதிகரித்து ரூ. 772 கோடியாக உயர்ந்துள்ளது.

கடந்த 2010ம் ஆண்டில் மொத்த வருமானம் ரூ. 1,437 கோடியாக இருந்தது. இது இந்த ஆண்டு ரூ. 1,970 கோடியாக உயர்ந்துள்ளது.

இதையடுத்து தனது பங்குதாரர்களுக்கு ஒரு பங்குக்கு (மதிப்பு ரூ.5) ரூ. 3.75 டிவிடன்ட் வழங்க இந்த நிறுவனத்தின் நிர்வாகக் குழு முடிவெடுத்துள்ளது.

http://thatstamil.oneindia.in

மீண்டெழுந்த தமிழ் உணர்வில் சிதறுண்ட இந்திய காங்கிரஸ்!

மணி.செந்தில்

நான் முதன்முதலில் அவரை சந்தித்தப்போது அவர் வெகு சாதாரணமான இருந்தார். ஒரு கிராமத்து எளிய மனிதனுக்குரிய சொற் பிரயோகங்கள். வார்த்தைக்கு வார்த்தை ‘ அண்ணன்’, ’ மூத்தவர் ’என்றெல்லாம் தேசியத்தலைவரை அழைத்துக் கொண்டிருந்த தன்மை.எளிய உடை. அனைவரையும் கவரக் கூடிய புன்னகை.

வயதானவர்கள் தன்னைக் காண வரும் போது எழுந்து நின்று வணங்கும் பணிவு. நான் அவரைக் காணும் போது கையில் சேகுவேரா புத்தகமான ’கனவிலிருந்து போராட்டத்திற்கு’ என்ற புத்தகத்தினை அவர் வைத்திருந்தார். உண்மையில் உணர்வோடிய ஒரு கனவிற்கு உயிர்க் கொடுக்க அவர் அப்போது தயாராகிக் கொண்டிருந்தார் என எனக்கு அப்போது தெரியவில்லை.

மறுமுறை நான் அவரைப் பார்த்த இடம் ஒரு சிறை . சிறை ஒரு மனிதனை இத்தனை உற்சாகமாக வைத்திருக்குமா என ஆச்சர்யப்பட வைத்த சந்திப்பு அது. உடல் வியர்த்து கண் சிவந்திருந்த அவர் பல நாள் உறக்கமற்று சிறை அறைக்குள் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஈழ பெரு நில யுத்தம் தனது இறுதியை நோக்கி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்த நாட்கள் அவை. தன்னோடு உடன் பிறந்தானாய் பிறந்த , தன்னோடு ஈழ நிலத்தில் பழகிய விடுதலைப்புலிகளின் தளபதிகள் ஒவ்வொருவராய் வீர மரணம் எய்திக் கொண்டிருந்த கனமான நாட்கள் அவை. மிகுந்த கோபம் இருந்தது அவருக்கு. எந்த நொடியும் வெடித்து விடும் இதயச் சுமையோடு வார்த்தைகளில் தன் கோபத்தினை வைத்திருந்தார் அவர். தனது சகோதரர்கள் ஒவ்வொருவராய் வீர மரணம் எய்தும் போது குளியலறைக்குள் சென்று கத்தி, கதறி அழுது விட்டு வந்ததாக சொன்னார். அதை அவரது முகமே காட்டியது.

மிக நீண்ட தூர பயணம் அது. ஆபத்துக்கள் நிறைந்த , இழப்புகள் மலிந்த அந்த பயணத்திற்கு எங்களை தயார் செய்வதில் தன்னுடைய கடுமையான முயற்சியினை அவர் செலவிட்டுக் கொண்டிருந்தார். தமிழ்நாடு எங்கும் சுற்றி வரப்போகும் பயணத்திற்கு நாங்கள் அனைவரும் எங்களுக்கு தெரிந்த ஆலோசனைகளை தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தோம். குறைவான நாட்களில் மிகுதியான மக்களை சந்திக்கப் போகும் அந்த பயணத்தில் எதிர்க்கொள்ள வேண்டிய பல்வேறு சோதனைகளை அவர் படிப்படியாக திட்டமிட்டார். எங்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் அவர்தான் தீர்மானித்தார். எங்களுடைய எதிரிகள் பலமானவர்கள். பண பலமும், ஆட்சி அதிகாரமும் நிரம்பிய எதிரிகளை எவ்விதமான அதிகாரமும், பொருளாதார வலுவும் இல்லாத ..இந்த எளிய இளைஞர்களாகிய நாங்கள் எப்படி எதிர்க்கொள்ள போகிறோம் என்ற பிரமிப்பு எங்களிடம் அப்போது இருந்தது. அப்போது அவர் சொன்னார் ’ எல்லாம் முடியும்.செய்வோம்’.

இது போன்ற சோதனை மிகு காலங்களில் சுடர் விடும் நம்பிக்கையை அவர் அவரது உள்ளொளியாக விளங்கும் , அவரது அண்ணன் பிரபாகரனிடம் இருந்து அவர் கற்றிருந்தார். அதைத்தான் எங்களுக்கும் அவர் கற்றுக் கொடுத்தார் . மக்களை சந்தியுங்கள், வீதியில் இறங்குங்கள் – மக்களை புறக்கணித்து விட்டு எதுவும் ஆகாது என எங்களிடம் கடுமையாக அவர் தெரிவித்திருந்தார். அரசியலுக்கு புதிய வரவான நாங்கள் மக்களை எவ்வாறு சந்திப்பது என கற்றிருக்கவில்லை . ஆனால் அவரோ ’மக்களிடமிருந்துதான் நாம் வந்திருக்கிறோம். மக்களுக்காக வந்திருக்கிறோம், மக்களிடமே போவோம்’ என்றார். தெருக்களை நோக்கி நகருங்கள் என்ற அவரது கண்டிப்பான உத்திரவில் நாங்கள் அனைவருமே கட்டுண்டு கிடந்தோம்.

மக்களை புறக்கணித்து விட்டு மண்டபங்களில் கருத்து கதா காலட்சேபசம் நடத்துவதில் எவ்வித பயனுமில்லை என நன்கு உணர்ந்திருந்தார். மக்களை திரட்டி பெரும் திரளாய் எதிரியோடு மோதாமல் எதுவும் நடக்காது என அறிந்திருந்தார் . வயதான தோள்களில் முடியாமல் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ஜோல்னா பையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த தமிழ்த் தேசியம் என்ற கருத்துருவினை ஜீன்ஸ் அணிந்து, பிரபாகரன் பனியன் போட்ட இளைஞர்களின் கரங்களுக்கு அவர் மாற்றினார்.

பிரபாகரன் படம் வைத்திருந்தாலே கைது என்று அச்சம் ஊறிக் கிடந்த காலக்கட்டத்தில் தன் தலைவரின் படத்தினை நெஞ்சில் பனியன்களாக ஏந்தி வீதிகளில் திரிந்த இளைஞர் பட்டாளத்தினை அவர் உருவாக்கினார். ஒரு சிறிய துண்டறிக்கையானாலும் சரி.. அதை மிகுந்த நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து ..திருத்தங்கள் கூறி அதை அவர் சிறப்பாக்கினார். தன்னை வாழ்க..வாழ்க என முழக்கமிடும் இளைஞர்களை கடிந்துக் கொண்ட அவர் தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் வாழ்க என முழங்கு என அறிவுறுத்தினார்.

அரசியல் கட்சியாக மாறிய உடனே ஓட்டு வாங்கிக் கொண்டு பதவி ஏறி பல்லக்கில் பவனி வர போவதற்கான திட்டம் இது என விமர்சனக் கணைகள் பாய்ந்து வந்த போது அதை அவர் பொருட்படுத்தவே இல்லை. பதவி தான் முக்கியம் என்றால் நான் திமுக, அதிமுக என ஏதோ ஒரு கட்சியில் இணைந்து விட்டிருப்பேனே, கட்சி,நிர்வாகம் எனவெல்லாம் தொந்தரவுகள் ஏதுமின்றி நான் நினைத்த பதவியை அடைந்திருப்பேனே.. என மிகுந்த அலட்சியமாக பதிலளித்தார்.

பசும்பொன் முத்துராமலிங்கனார், இமானுவேல் சேகரனார், இரட்டைமலை சீனிவாசன், அயோத்தி தாசர், புலவர் கலியபெருமாள், போன்ற மறைந்த தமிழகத் தலைவர்களின் நினைவிடங்களுக்கு அவர் சென்ற போது திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்பட்ட சர்ச்சைகளை அவர் சட்டை செய்ததே இல்லை. நானும் ஒரு நாள் இது குறித்து அவரிடம் நேரடியாக கேட்டதற்கு” மறைந்துப் போன நமது பாட்டான்கள் ஒருவருக்கொருவர் சண்டை போட்டிருக்கலாம். அவர்களுக்குள்ளாக இருந்த முரண்களை பெரிது படுத்தி இப்போது இருக்கும் அண்ணன் தம்பிகளை என்னால் அடிச்சிக்க வைக்க முடியாது. நான் தமிழனாய் ஒன்று படுத்த வந்திருக்கிறேன். யாரையும் குறை கூறி பிரிக்க அல்ல’ என்று தனது எளிய தமிழில் வலிமையாக சொன்னார்.

அவரிடம் அசைக்க முடியா கனவொன்று இருந்தது. அந்த கனவில் ஒரு இனத்தின் மீது கவிழ்ந்த துயரங்களுக்கு பிறகு மிஞ்சிய வன்மம் இருந்தது. என்ன விலைக் கொடுத்தேனும் நம் இனத்தினை அழித்த காங்கிரசுக்கு வாக்கு என்ற ஆயுதத்தினை பயன்படுத்தி வீழ்த்த வேண்டும் என்ற அவரது உளமார்ந்த விருப்பத்திற்கு அவர் எதையும் இழக்க தயாராக இருந்தார். கொடுஞ்சிறையும், கடுமையான அலைக்கழிப்புகளும் உடைய அவரது வாழ்க்கை அவருக்கு அளித்த உடற்உபாதைகள் அவரை மிகுந்த சிரமத்திற்கு உள்ளாக்கினாலும் அவரின் அசாத்திய கனவுகள் அவரை இயக்கிக் கொண்டே இருந்தன.

தன்னை சுற்றி தனது அண்ணன் பிரபாகரனின் படங்களை அவர் மாட்டியிருப்பதற்கு ஏதோ உளவியல் காரணம் இருக்கக் கூடும் என என் உள்மனம் சொல்லியது. ஆம். அது உண்மைதான். பல அசாத்தியங்களை சாத்தியப்படுத்தும் திறனை அவர் தேசியத் தலைவரிடம் இருந்து தான் எடுத்துக் கொண்டார். இன்னமும் தனது அண்ணன் பிரபாகரன் உடனான சந்திப்பினை அவர் சிலிர்ப்பாய் விவரிக்கையில் அவரின் கண்களில் மிளிரும் ஒளியை நான் அருகில் இருந்து கவனித்திருக்கிறேன்.

தமிழினத்தின் பெருங்கனவான ஈழப் பெருநிலத்தினை அழித்த காங்கிரசு கட்சியினை அரசியல் பலம் கொண்டு,மக்களை திரட்டி வீழ்த்தி விட அவர் முயன்றார். அப்போது அவரிடம் அதை நிறைவேற்ற நம்பிக்கை என்ற ஆயுதம் மட்டுமே இருந்தது. எதிரே நின்ற எதிரி சாமன்யப்பட்டவன் அல்ல. நூற்றாண்டு கடந்த பழமையும், அதிகாரம் தந்த வளமையும் உடைய இந்த தேசத்தினை பல முறை ஆண்டு, இப்போதும் ஆண்டுக் கொண்டிருக்கிற காங்கிரசுக் கட்சி. ஆனால் அவரும், அவரது தம்பிகளும் அசரவே இல்லை. அவரும், அவரது இயக்கத்து தம்பிகளும் தங்களது கடுமையான உழைப்பினால் தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் இலட்சியக்கனவொன்றை நிறைவேற்ற தன்னை முழுமையாக ஒப்புக் கொடுத்தார்கள்.

ஈழப் பெரு நிலத்தில் இறுதிக்கட்ட போரின் போது அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த காட்சிகள் எப்போதும் அவரது மனக்கண்ணில் தோன்றி அவரை உசுப்பேற்றிக் கொண்டே இருந்தது. கண்ணீரை துடைத்து விட்டு, பாய்ந்து எழுந்து மக்களிடம் ஓடினார். அடிவயிற்றிலிருந்து பொங்கிய கோபத்தினை எல்லாம் திரட்டி எடுத்து உக்கிர வார்த்தைகளால் காங்கிரசை வறுத்தெடுத்து ஓட விட்டார் அவர். ஏன் இத்தனை கோபம் என கேட்டதற்கு” பிரபாகரனை சோனியா காந்தி வீழ்த்தினார் என வரலாறு சொல்லக் கூடாது. பிரபாகரன் தன் தம்பியை வைத்து சோனியா காந்தியை வீழ்த்தினார் என்றுதான் வரலாறு சொல்லவேண்டும் “ என துடிப்புடன் கூறிய அவரை யாராலும் நேசிக்காமல் இருக்க இயலாது.

உண்மையில் அது தான் நடந்தது. பிரபாகரன் தோற்கவில்லை. மாறாக தன் தம்பியை அனுப்பி காங்கிரசை தோற்கடித்தார். இப்படித்தான் வரலாறு இதை பதியப் போகிறது.

போட்டியிட்ட 63 தொகுதிகளில் 58 தொகுதிகளில் காங்கிரசு தோல்வி அடைந்ததற்கான முழு முதற் காரணம் அவரும், அவரின் தம்பிகளும் தான். வேகமாக வரும் வாகனத்தில் இருந்து அடுத்த ஊருக்கு பயணப்பட்டாக வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் பாய்ந்தோடி மேடையில் ஏறி ,காங்கிரசினை ஏன் தோற்கடிக்க வேண்டும் என்பதற்கான காரணங்களை அடுக்கடுக்காக ஆவேசமாக எடுத்து வைத்த போது காற்று திசை மாறி வீசத் துவங்கி இருந்தது. அடித்து வீசிய புயலில் சிக்குண்ட சருகுகளாகி காங்கிரசு வேட்பாளர்கள் சிதறுண்டு போனார்கள்.

காங்கிரசை எதிர்க்கப் போய் இரட்டை இலைக்கு ஓட்டு கேட்கிறார்களே…இது அடுக்குமா,தகுமா என்றெல்லாம் வழக்கம் போல் சங்கு ஊதினர் சிலர். இந்தியத் தேசியம் தமிழ்த் தேசியத்திற்கு எதிரானது. இந்திய தேர்தல் கமிசன் நடத்தும் தேர்தலில் பங்குப் பெற்றால் தமிழ்த்தேசியம் மலராது. எனவே தேர்தல் புறக்கணிப்பு தான் செய்ய வேண்டும் என்றனர் சிலர். காங்கிரசிற்கு ஓட்டு போடாதீர்கள் என்று மட்டும் சொல்லுவோம் ,எந்த கட்சிக்கும் ஓட்டு கேட்காமல் இருப்போம் என தானும் குழம்பி,மக்களையும் குழப்ப முயன்றனர் சிலர். ஆனால் இவற்றை எல்லாம் காதில் ஏற்றிக் கொள்ளாமல் தெளிவாக இருந்தார் அவர்.

தேர்தல் புறக்கணிப்பு என்று அறிவார்ந்த பெருமக்கள் வெளியிட்ட அறிவிப்பின் காரணமாகவோ, என்னவோ தெரியவில்லை. 85% -க்கும் மேலான ஓட்டுப் பதிவினைக் கண்டது தமிழகம். மக்களை விட்டு விட்டு இவர்கள் யாருக்கு எதை செய்யப் போகிறார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியாத காரணத்தினால் இவற்றை எல்லாம் அவர் யோசிக்கக் கூட இல்லை. காங்கிரசை தோற்கடிக்க வேண்டும் என்பது ஒற்றைத் திட்டம். அதற்கு எதிர்த்து நிற்கும் பிரதான எதிர்க்கட்சி வெல்ல வேண்டும் என்பது சிறு குழந்தைகளும் அறிந்த, அறிவார்ந்த பெருமக்கள் மட்டும் அறியாத உண்மையாதலால் காங்கிரசை எதிர்த்து இரட்டை இலை என்ன ,அங்கு மொட்டை இல்லை நின்றால் கூட நான் ஆதரிப்பேன் என்று தெளிவாக இருந்தார் அவர்.

காங்கிரசின் கரூர் வேட்பாளர் ஜோதிமணி தன்னை எதிர்த்து அவர் பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டாம் என கேட்டதற்கு” தங்கையே! நீ காங்கிரசை விட்டு வெளியேறி காங்கிரசை எதிர்த்து சுயேட்சையாக போட்டியிடு. நான் ஆதரித்து பிரச்சாரம் செய்கிறேன். என அறிவித்தார் அவர்.

ஓயாத அலைகளை நினைவுப்படுத்தும் தாக்குதல்களை காங்கிரசின் இன எதிர்ப்பு அரசியலின் மீது நிகழ்த்தினார் அவர்.காங்கிரசின் கோட்டைக்குள் அவரின் சொற்கள் பாய்ந்து குண்டுகளாய் வெடித்தப் போது குலைந்துப் போனது காங்கிரசின் கோட்டை.இதோடு முடியவில்லை. தன் தாய்நில மக்களுக்கான ..ஒரு தாயக நாட்டை அடைவது வரைக்குமான அவரது கனவு மிகுந்த நீண்ட நெடிய ஒன்றாகும். சற்றும் சளைக்காத அவரது சொற் அம்புகள் எதிரிகளின் மீதும், துரோகக் கூட்டங்களின் மீது மழைப் போல பொழிய காத்திருக்கின்றன .

இனம் அழிந்த கதையிலிருந்து ஆவேசத்தினையும், தன் அண்ணன் பிரபாகரன் வாழ்க்கையில் இருந்து நம்பிக்கையையும் எடுத்துக் கொண்டு அவர் செல்லவிருக்கும் தொலைத் தூர லட்சிய பயணத்தில் பங்குப் பெற்று தன்னேயே ஒப்புக் கொடுக்க தமிழின இளைஞர் கூட்டம் தயாராக இருக்கிறது. அவரது பயணமும் துவங்கி விட்டது. அந்த இராஜப்பாட்டையில் அதிரும் குதிரைக் குளம்பொலிகளில் சிதறுண்டுப் போகும் எதிரிகளின் பகை.

நீண்ட இலக்கினை நோக்கி பாய்ந்த அம்பொன்று, குறுகிய இலக்கொன்றை ஊடறுத்து தாக்கி, துளைத்து பின் பாய்வது போல , காங்கிரசினை தமிழ் மண்ணில் வீழ்த்தி இருக்கும் அவர் தளராமல் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறார்.

தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் நம்பிக்கை அவர்.

அவர்தான் செந்தமிழன் சீமான் எனும் தமிழினத்தின் புதிய வெளிச்சம்.

“ ஒரு போரின் வெற்றியைத் தீர்மானிப்பது ஆட்பலமோ, ஆயுதப் பலமோ அல்ல. அசைக்க முடியாத மனவுறுதியும், வீரமும் விடுதலைப்பற்றுமே வெற்றியை நிர்ணயிக்கும் குணாம்சங்கள்” – தேசியத் தலைவர் மேதகு. பிரபாகரன் அவர்கள்.

மணி.செந்தில்
manisenthil.com

http://www.tamilwin.com

இரண்டாம் உலக போரில் நாய்களை பயன்படுத்திய ஹிட்லர்

ஜெர்மனை ஆண்ட சர்வாதிகாரி அடால்ப் ஹிட்லரின் வரலாறு முழுவதுமே நம்பமுடியாததாகவும், சுவையானதாகவும் அமைந்திருக்கிறது. ஹிட்லர் ஈவு இரக்கமற்ற கொடியவராக இருந்தாலும், ஆச்சரியப்படத்தக்க வகையில் சில நல்ல குணங்களும் இருந்தன.

யூதர்களை நடு நடுங்க வைத்து ஆட்டிப்படைத்த சர்வாதிகாரியான ஹிட்லர், குழந்தைகளிடமும், பிராணிகளிடமும் அன்பு கொண்டவர். மது அருந்த மாட்டார். புகை பிடிக்க மாட்டார். சைவ உணவு மட்டுமே சாப்பிடுவார்.

ஹிட்லர் வளர்த்த ப்ளாண்டி என்னும் ஜெர்மன் ஷெஃபர்ட் வகை நாய் அவரது பதுங்குழி காலம் வரை கூடவே இருந்துள்ளது. அவர் தனது காதலியுடன் தற்கொலை செய்து கொண்டு இறக்கும் தருவாயிலும் அந்த பாசமான நாய் ஹிட்லருடன் இருந்துள்ளதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஜெர்மன் ஷெஃபர்ட்

ஜெர்மனியர்கள் நாய்களை மனிதனுக்கு சமமாக புத்தியுள்ள பிராணிகளாக கருதினார்கள். ஜெர்மன் ஷெஃபர்ட் நாய்கள் குறிப்பாக அவற்றின் நுண்ணறிவுத் திறனுக்காகவே வளர்க்கப்பட்டன.

இந்தப் பண்பின் காரணமாகவே அவை இன்றும் புகழ் பெற்று விளங்குகின்றன. நுண்ணறிவைப் பொறுத்த வரையில், பார்டர் கோலி மற்றும் பூடில் என்னும் நாய் வகைகளுக்கு அடுத்தாற்போல, மூன்றாவது இடத்தில் அவை இருப்பதாகக் கருதப்படுகின்றன. இவை எளிய பணிகளை ஐந்தே முறை மீண்டும் மீண்டும் செய்தவுடன் அவற்றைப் புரிந்து கொள்ளும் திறன் கொண்டிருந்ததாகவும் மற்றும் 95 சத நிகழ்வுகளில் இவை முதலில் அளிக்கப்படும் கட்டளையை நிறைவேற்றுகின்றன என்றும் நாய்களின் நுண்ணறிவு என்னும் புத்தகத்தில், ஸ்டேன்லி கோரென் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அவற்றின் உடல் வலிமையுடன் கூடுதலாக, இந்தப் பண்பும் இணைகையில் இந்த இனத்து நாய்கள், காவல்துறை, பாதுகாவலன் மற்றும் தேட்டம் மற்றும் இடர்மீட்பு நாய் ஆகிய பணிகளுக்கு உகந்தவையாகின்றன; இவை பெரும் உருவம் கொண்ட பிற வளர்ப்பின நாய்களை விடவும் விரைவில் பணிகளைக் கற்றுக் கொண்டு, ஆணைகளைப் புரிந்து கொண்டு செயல்படும் ஆற்றல் கொண்டுள்ளன.

ஹிட்லரின் பேசும் நாய்ப்படை

சர்வாதிகாரி ஹிட்லரும் சிறந்த புத்தியுடைய நாய்களின் படை ஒன்றை வைத்திருந்தார். அந்த நாய்கள் தங்கள் ராணுவ அதிகாரிகளுக்கு தகவல் பரிமாற்றிக்கொள்ள உதவும் என்று ஹிட்லர் நம்பினார். அவர் நாய்களுக்கு என்றே ஒரு சிறப்பு பள்ளி ஒன்றையும் நிறுவியிருந்தார். அப்பள்ளியில் நாய்களுக்கு பேச கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டது.

ஹிட்லரின் நாய்ப்படை அதிகாரிகள் கல்வியறிவு உள்ள நாய்களை பேச பயிற்சி அளித்த தோடு, அவற்றின் பாதங்கள் மூலம் சிக்னல்களை கண்டறியவும் கற்றுக் கொடுத்தனர். அந்த நாய்கள் ஒரு நாள் அவற்றின் பாதங்களை தட்டி பேசின.

ஜெர்மனியர்கள் நாய்களை இவ்வாறு அதி புத்திசாலிகளாக பழக்கியதற்கு இரண்டாம் உலக போரில் ராணுவத்திற்கு அவை உதவியாக இருக்கும் என்பதே காரணமாகும். மேலும் இத்தகைய நாய்கள் சிறைச்சாலைகளில் அதிகாரிகளின் பணிச்சுமையை குறைத்து நன்கு காவல்காத்தன என சமீபத்திய ஆய்வுகள் கூறுகின்றன

http://thatstamil.oneindia.in

இந்தியாவை பகைத்துக் கொண்டால் சிறிலங்காவைத் தண்டிக்க தயங்காது – எச்சரிக்கும் றொகான் குணரட்ண

இந்தியாவின் பூகோள மூலோபாய விருப்பங்களுக்கு முரணாக சிறிலங்கா செயற்படுமானால், இந்தியா மீண்டும் ஒரு குழப்பநிலையை உருவாக்கும். சிறிலங்காவை மீண்டும் ஒருமுறை தண்டிக்கவும் அது தயங்காது என்று எச்சரித்துள்ளார் சிங்கப்பூர் நயங்யாங் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் றொகான் குணரட்ண.

கொழும்பில் சிறிலங்கா வர்த்தக சம்மேளனத்தில் Shippers’ Academy நடத்திய கருத்தரங்கில் உரையாற்றிய போதே இவர் இவ்வாறு எச்சரித்துள்ளார்.

“2009இல் முடிவடைந்த 30 ஆண்டுகாலப் போரின் தொடக்கத்தில் தமிழ்ப் பிரிவினைவாதிகளுக்கு இந்தியா ஆதரவு கொடுத்தது.

இது ஒரு தவறு. அது மீண்டும் இடம்பெற அனுமதிக்கக் கூடாது. அப்படி இடம்பெற்றால் அதனால் நாம் மிகவும் பாதிக்கப்படுவோம்.

சீனாவுடன் அதிகப்படியான நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தி இந்தியாவுடன் விரோதத்தை வளர்ப்பது சிறிலங்காவுக்கு ஆபத்தானது.

சீனாவுடன் நாம் காதல் கொண்டால், மீண்டும் ஒரு முறை சிறிலங்காவை இந்தியா தண்டிக்கும் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

சீனாவிடம் இருந்து சிறிலங்கா தொடர்ந்தும் பொருளாதார உதவிகளைப் பெறமுடியும். ஆனால் அதற்காக இந்தியாவைப் பகைக்கக் கூடாது.

இந்திய புலனாய்வு சேவைகளுடன் சிறிலங்கா விரோதமாக நடந்து கொள்வதாக இந்தியா உணர்ந்து கொண்டால், 1980களில் தமிழ்ப் பிரிவினைவாதிகளுக்கு பயிற்சிகளை அளித்தது போன்று மீண்டும் ஒருமுறை சிறிலங்காவில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த இந்தியா பயிற்சிகளை வழங்கும்.

இனப்போரின் தொடக்கத்தில் தென்னிந்தியாவில் தளம் அமைத்திருந்த தமிழ்ப் பிரிவினைவாதிகள் படகுகளில் வந்தே தாக்குதல்களை நடத்தினர்.

அப்போது சிறிலங்காவின் அரசியல் தலைவர்கள் பலரும் மேற்கு நாடுகளின் பக்கம் சார்ந்து நின்றனர்.

விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் மேற்குலக சக்திகள் போரை நிறுத்துமாறு அழுத்தம் கொடுத்த போது இந்தியா கொடுத்த ஆதரவு மிகவும் முக்கியமானது.

விடுதலைப் புலிகள் தோற்கடிக்கப்படும் படை நடவடிக்கையைத் தடுத்து நிறுத்தக் கூடிய வல்லமை பெற்ற ஒரே நாடாக இந்தியாவே இருந்தது.

இந்தியாவுடன் சிறிலங்கா அரசாங்கம் கொண்டிருந்த நெருக்கமான உறவு காரணமாக, போரை நிறுத்தும் முயற்சிகள் சாத்தியப்படவில்லை.

நாம் இந்தியாவைப் பகைத்துக் கொண்டால், இந்தியா எம்மைத் தண்டிக்கும். ஏனைய பல நாடுகளுடன் சேர்ந்து இந்தியா அதைச் செய்யும்“ என்றும் அவர் மேலும் எச்சரித்துள்ளார்.

http://www.puthinappalakai.com

மேஜர் ஜெனரல் சவீந்திர சில்வா முன்னிலையில் உடன்பாடு – ஐ.நா மீது கடும் விமர்சனம்

ஐ.நா அமைதிப்படை நடவடிக்கைகளுக்கான திணைக்கள அதிகாரிகளை சிறிலங்காவின் ஐ.நாவுக்கான தூதுவர் மேஜர் ஜெனரல் சவீந்திர சில்வா இந்தவாரம் சந்தித்துப் பேசியுள்ளார்.

இதன்போது. ஐ.நா அமைதிப்படைக்கு அனுப்பப்படும் படையினர் மனிதஉரிமை மீறல் குற்றச்சாட்டுகளுடன் தொடர்புடையவர்களாக இல்லாதிருப்பதை உறுதி செய்யும் உடன்பாட்டில் சிறிலங்கா கையெழுத்திட்டுள்ளதாகவும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஐ.நா அமைதிப்படையின் கௌரவத்தை உறுதி செய்யும் வகையிலேயே ஐ.நா அமைதிப்படைக்கு படையினரை அனுப்பும் உறுப்பு நாடுகளுடன் இத்தகைய உடன்பாட்டை ஐ.நா செய்து வருகிறது.

இதன்படி, எதிர்காலத்தில் எத்தகையவர்களை சிறிலங்கா அரசாங்கம் ஐ.நா அமைதிப்படையில் பணியாற்ற அனுப்ப வேண்டும் என்ற நிபந்தனைகளை ஐ.நா முன்வைத்துள்ளதாக தெரிகிறது.

இந்த உடன்பாட்டில் சிறிலங்காவின் சார்பில் ஐ.நாவுக்கான சிறிலங்காவின் நிரந்தர வதிவிடப் பிரதிநிதி பாலித கொஹன்ன கையெழுத்திட்டதாகவும், அப்போது ஐ.நாவுக்கான தூதுவர் மேஜர் ஜெனரல் சவீந்திர சில்வா முன்னிலை வகித்ததாகவும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

மேஜர் ஜெனரல் சவீந்திர சில்வா போர்க்குற்றங்களுடன் தொடர்புடையவர் என்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளாகியிருக்கும் நிலையில்- அவரது முன்னிலையில் மனிதஉரிமைகளுடன் தொடர்புடைய உடன்பாடு ஒன்றை ஐ.நா செய்து கொண்டுள்ளது முரண்பாடானது என்று விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன.

இதுபற்றி கருத்து வெளியிட்டுள்ள ஐ.நா பொதுச்செயலரின் பேச்சாளர் மார்ட்டின் நெர்ஸ்க்கி, “இந்த உடன்பாடு செய்து கொள்ளப்பட்டுள்ளது சிறிலங்கா என்ற ஒரு உறுப்பு நாட்டுடனேயே தவிர, மேஜர் ஜெனரல் சவீந்திர சில்வா என்ற தனிநபருடன் அல்ல“ என்று கூறியுள்ளார்.

http://www.puthinappalakai.com

காங்கிரஸை வீழ்த்திய சீமான்': பினாங் துணை முதல்வர் வாழ்த்து

தமிழக சட்டசபைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சியை வீழ்த்திய செந்தமிழன் சீமானுக்கும், நாம் தமிழர் கட்சியினருக்கும், மலேசியா பினாங்கு மாநில துணை முதல்வர் பேராசிரியர் இராமசாமி வாழ்த்து தெரிவித்துள்ளார்.

இது தொடர்பாக சீமானுக்கு அவர் எழுதிய கடிதம்:

"கடந்த மே 13 தேதி வெளியான தமிழக தேர்தல் முடிவுகளானது, உலகத் தமிழர்கள் மத்தியில் பெரும் ஆனந்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை. அதற்கு காரணம், பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களை இலங்கை இனவெறி அரசு, ஈழத்தில் காவுக்கொள்ள துணைப்போன காங்கிரஸ் கட்சி, தமிழக தேர்தலில் வாங்கிய பலத்த அடிதான். தமிழனை அழிக்க துணைப்போன காங்கிரஸ் கட்சி, இப்பொழுது தமிழ்நாட்டில் அழிந்து போகும் நிலை வந்துள்ளது.

தமிழக தேர்தல் களத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி போட்டியிட்ட 63 தொகுதிகளில், 58 தொகுதிகளில் தோல்வியை கண்டுள்ளது. காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிரான வாக்குகள் இரண்டாக பிரிந்ததால்தான், அந்த 5 தொகுதிகளில் கூட காங்கிரஸ் வென்றுள்ளது. தமிழக மண்ணில், காங்கிரஸ் கட்சி அடைந்துள்ள இந்த மிகப்பெரும் சரிவுக்கு காரணம், அக்கட்சியின் தமிழர் விரோத நடவடிக்கைகளே.

காங்கிரஸ் கட்சியின் தமிழர் விரோத போக்கை மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்து, அக்கட்சியின் உண்மையான முகத்திரையை தமிழக மக்கள் முன் கிழித்ததில் நாம் தமிழர் அமைப்புக்கும், உங்களுக்கும் உள்ள பங்கை யாரும் மறுக்கவும் முடியாது, மறைக்கவும் முடியாது.

காங்கிரஸ் கட்சி மட்டுமல்லாமல், அக்கட்சியின் தமிழர் விரோத போக்கிற்கு உடந்தையாக இருந்த திமுகவும் நடந்து முடிந்த தேர்தலில் பலத்த அடி வாங்கியுள்ளது. தமிழக அரசியல் களத்தில் நடந்த மிகப்பெரும் அமைதிப் புரட்சிக்கு காரணம் 2- ஜி காற்றலை ஊழல் விவகாரம் தான் என்பது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை முன்வைத்து, தமிழீழ விவகாரமும், நாம் தமிழர் இயக்கம் மற்றும் தங்களின் அரசியல் பிரச்சாரங்கள் ஆகியவை எந்தவிதமான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்பது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்க சிலர் முயலலாம்.

இருப்பினும், தமிழக தேர்தலில் வாக்களித்த ஒவ்வொரு தமிழருக்கும், உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழர் அனைவருக்கும் தெரியும் தமிழகத்தில் நடந்த முடிந்துள்ள அமைதிப்புரட்சியில் தங்களின் பங்கும், நாம் தமிழர் இயக்கத்தின் பங்கும் என்னவென்பது.

தமிழக அரசியலில் புதியதொரு அத்தியாயத்தை உருவாக்கயிருக்கும் இத்தேர்தலுக்கு பிறகு, தமிழீழ விவகாரத்தில் தமிழக அரசின் நடவடிக்கைகளை உலகதமிழர்கள் மிக உன்னிப்பாக கவனித்து வருகிறார்கள். இலங்கையில் நடந்தது இன அழிப்பு போர் என்றும், அவ்வின அழிப்பை போரை முன்னெடுத்த மகிந்த இராஜபக்சே, கோத்தபய இராஜபக்சே மற்றும் இராணுவ உயரதிகாரிகள் போர் குற்றவாளிகள் என்று தமிழக சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் ஒன்று நிறைவேற்றபட வேண்டும் என்பதே உலகத் தமிழர்களின் ஒருமித்த கருத்தாகும்.

அத்தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படுவதற்கு, தாங்களும் நாம் தமிழர் இயக்கமும் அழுத்தம் கொடுப்பீர்கள் என்று நம்புகின்றேன். எதிர்காலத்தில் தமிழகத்திற்கு வருவதற்கு எனக்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமானால், உங்களையும் நாம் தமிழர் இயக்க நிர்வாகிகளையும் கண்டிப்பாக வந்து சந்திக்கின்றேன்.

எனது அன்பிற்கும் மரியாதைக்குமுரிய தம்பி செந்தமிழன் சீமான் அவர்களே, உங்கள் தமிழின சேவை என்றென்றும் தொடர எனது உள்ளம் நிறைந்த வாழ்துகள்," என்று கூறியுள்ளார்.

சீமான் நாம் தமிழர் கட்சியைத் தொடங்கியபோது, மத்திய - மாநில அரசுகளின் எதிர்ப்பையும் மீறி, மதுரைக்கு நேரில் வந்து வாழ்த்துத் தெரிவித்துப் பேசியவர் ராமசாமி என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

http://thatstamil.oneindia.in

லெனின் உடலைப் புதைப்பதா : ரஷ்யாவில் சர்ச்சை ஓயவில்லை

"கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் லெனினின் உடலைப் புதைப்பது என்பது அவசரக் குடுக்கைத் தனம். இதுபோன்ற முடிவுகள் சமூகத்தில் கொந்தளிப்பையே ஏற்படுத்தும்' என்று ரஷ்ய ஆர்த்தடாக்ஸ் சர்ச் எச்சரித்துள்ளது. சோவியத் ரஷ்யாவின் தலைவரான விளாடிமிர் லெனினின் உடல், ரஷ்யத் தலைநகர் மாஸ்கோவில், அவருக்கான சமாதிக் கட்டடத்தில் பதப்படுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. ரஷ்யா மட்டுமின்றி உலகம் முழுவதும் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அவரது உடலைப் பார்க்க அங்கு செல்கின்றனர்.

சோவியத் ரஷ்யா சிதைந்த பின், லெனின் உடலைப் புதைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுப்பப்பட்டது. சமீபகாலமாக அக்கோரிக்கை வலுத்தும் வருகிறது. சமீபத்தில் அங்கு நடத்தப்பட்ட பொது கருத்துக் கணிப்பில், 60 சதவீதம் பேர் அவரது உடலைப் புதைப்பதற்கு ஆதரவளித்தனர். 30 சதவீதம் பேர் மட்டுமே அவரது உடல் பேணப்பட வேண்டும், என்று கூறினர்.

இந்நிலையில், ரஷ்ய ஆர்த்தோடாக்ஸ் சர்ச் நேற்று வெளியிட்ட அறிக்கையில்,"லெனினின் உடலைக் காட்சிக்கு வைப்பது என்பது ரஷ்யப் பண்பாட்டுக்கு பொருத்தமானதல்ல தான். ஆனால், அவரது உடல் பற்றிய எவ்வித முடிவுகள் எடுப்பதற்கு முன், பல்வேறு சமூகக் குழுக்களின் கருத்துக்களையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். சமூகக் கொந்தளிப்புகளை உருவாக்கும் முடிவுகளை எடுப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்' என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கடந்தாண்டில், ரஷ்யப் பிரதமர் விளாடிமிர் புடின் இதுகுறித்துப் பேசிய போது, லெனின் உடல் பற்றிய முடிவு எடுக்கக் கூடிய காலம் இன்னும் வரவில்லை என்று குறிப்பிட்டார்.

http://www.dinamalar.com/

முள்ளிவாய்க்கால் - எனக்கு நெருக்கமான 12 பேரது வாக்குமூலங்கள்.

முள்ளிவாய்க்கால் மே 2009 தமக்கு நடந்தவை குறித்து எனக்கு நெருக்கமானவர்கள் சிலரது வாக்குமூலங்கள்:

• 1. செல்வம்

'குண்டுவீச்சுக்கள், உறவுகளின் உயிர் இழப்புகள் தாண்டி ஒரு வழியாக முகாமுக்கு வந்தோம். முதல் மூன்று நாட்கள் நீர் மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு வேளை மட்டும் உணவுப்பொட்டலங்கள் வந்தன. அதனைப்பெறுவதற்காக வரிசையில் நிற்கவேண்டும். வந்த உணவுப் பொட்டலங்கள் பாதி வரிசை முடியும் முன்பே முடிந்துவிடும். உணவு கொண்டுவந்தவர்கள் போய் விடுவார்கள். மீதிப்பேர் அன்று பட்டினிதான். இப்படித்தான் நாட்கள் ஓடின. இப்படியான நிலையில் என் மூன்று வயது மகனுக்கு வயிற்றுப்போக்கு ஏற்பட்டது. ஏறக்குறை 7 மாதங்களாக சரியான உணவு கிடைக்காததால் மிகவும் வாடிப்போய் இருந்தான். அது போதாதென்று வயிற்றுப்போக்கும் வந்த நிலையில், என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் இரவு பகலாக அவனை அணைத்தபடி அழுதோம். மருத்துவரிடம் காட்ட அனுமதிக்கும்படி இராணுவத்தினரிடம் மன்றாடினோம். அப்படிச் செல்வதாயின் குழந்தையைத் தனியே தங்களுடன்தான் விடவேண்டும் என்றார்கள். அவர்களிடம் கொடுத்துவிடப்பட்ட சிலரது குழந்தைகள் வெறும் உடல்களாய் மட்டுமே திரும்பிவந்த சம்பவங்கள் பற்றி அறிந்திருந்தோம். அந்தக் குழந்தைகள் எப்படி இறந்தார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அன்று எங்களுக்கு இருந்த ஒரே ஊக்க சக்தி எங்கள் குழந்தைதான். அதனால் அவனை நாங்களே வைத்திருந்தோம். கம்பி வேலிக்கு அருகில் வெளியில் இருந்து பார்க்க வருவோர் வரும்வேளை, எங்கள் மகனைத் தூக்கி எறிகிறோம். கொண்டுசெல்லுங்கள். எங்கள் உறவினர்களுக்கு அறியத் தாருங்கள் என்று கதறுவோம். எங்களைப்போன்றே பல பெற்றோர்கள் கதறி அழுவார்கள். வருபவர்களும் கண் கலங்கி அழுவார்கள்.

//அவர்களிடம் கொடுத்துவிடப்பட்ட சிலரது குழந்தைகள் வெறும் உடல்களாய் மட்டுமே திரும்பிவந்த சம்பவங்கள் பற்றி அறிந்திருந்தோம். அந்தக் குழந்தைகள் எப்படி இறந்தார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியாது//

ஆனால் இராணுவத்தினர் அவர்கள் நெருங்கமுடியாதபடி விரட்டுவார்கள். வெளிநாடு வாழ் உறவினர்கள் பணம் அனுப்பி கருணா கும்பல் மூலமாக இராணுவத்தினருக்கு பணம் கொடுக்கப்பட்ட செட்- அப் செய்யப்பட்டிருந்தால் மாத்திரம் குழந்தைகள் கம்பி வேலிகளுக்கு மேலாகத் தூக்கிக்கொடுக்கப்படும்போது கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பார்கள். கம்பிவேலிக்கு அருகில் வந்துபார்த்த யாரென்று இன்றுவரை அறியாத உறவொன்று மருத்துவரைப் பார்த்து எங்கள் குழந்தையின் நோயைக் கூறி, தானே கடையில் மருந்தும் வாங்கிவந்து இராணுவத்தினர் அறியாமல் கொடுத்தார். அதன்பின்னர், எங்கள் மகன் குணமடைந்தான். வெளிநாட்டில் இருந்த என் அண்ணி இராணுவத்தினருக்கு டக்ளசின் ஆட்கள் மூலமாகப் பணம் கொடுத்துப் பின்னர் நாம் வெளியே வந்தோம்'.

• 2 . வா. சண்முகநாதன்: (வயது 13 )

'அன்று என் அம்மா, சின்னம்மா இருவரும் இயலாமல் இருந்த எங்கள் அம்மம்மாவுக்கு காலைக்கடன் முடிக்க உதவிசெய்வதற்காய் பங்கருக்கு வெளியே வந்தனர். நான் (எனக்கு வயது 13), என் தங்கை (10), தம்பி (6), மற்றும் சின்னம்மாவின் மகன் (4), மகள் (1), எங்கள் அப்பா ஆகியோர் பங்கருக்குள்ளாகவே இருந்தோம். சின்னம்மாவின் சித்தப்பா சென்ற ஆண்டு வட்டக்கச்சியில் சிறீலங்கா விமானப்படை குண்டுவீசியதில் இறந்துபோனார். பல நாட்கள் சரியான உணவு இல்லை. பசி மயக்கம், களைப்பு, எறிகணை, விமானக்குண்டுவீச்சு என்று தொடர்ந்தபடி இருந்ததால் பயமாக இருந்தது. அப்போது எறிகணை ஒன்று வீழ்ந்து வெடித்தது. அப்பா பங்கரைவிட்டு எட்டிப்பார்த்து அம்மாவைக் கூப்பிட்டார். அம்மாவும், சின்னம்மாவும் உடனடியாக ஓடி வராமல், நடக்க இயலாமல் இருந்த அம்மம்மாவைத் தூக்கியபடி ஓடிவந்தார்கள். அப்போது மற்றொரு செல் வீழ்ந்து வெடித்தது. எறிகணைவீச்சு ஓய்ந்தபின் ஓடிச்சென்று பார்த்தால், எங்கும் சதைகளும், உடல் உறுப்புகளும்... அம்மா நெஞ்சில் கை வைத்தேன். பெரும் ஓட்டையே அங்கிருந்தது. சின்னம்மாவுக்குப் பாதித் தலை இருக்கவில்லை. அம்மம்மாவின் காதில் இரத்தம் வடிந்திருந்தது. அனைவரது உடல்களையும் உடனடியாகப் புதைக்கமுடியவில்லை. இன்னும் பலர் கொல்லப்பட்டிருந்தனர். எறிகணை வீச்சுத் தொடர்ந்தது. அம்மாவின் உடலை அணைத்தபடி பங்கருக்குள் இருந்து அப்பா அழுதார். நாங்களும் அழுதோம். அப்பாவுடன் தனியாக இப்போது நாங்கள் ஐவரும். 4 மணிநேரத்துக்குப் பின்னர், வெளியே வந்து, ஒரு இடத்தில் மூவரது உடல்களையும் புதைத்தோம். போர் முடியும் நேரம் முகாமுக்கு வந்து சேர்ந்தோம். முகாம் என்று ஒன்றும் அப்போது இருக்கவில்லை. வெட்ட வெளியில்தான் படுத்தோம். எழுந்தோம். என்னால் முடியவில்லை. ஆனால் அம்மாவுக்கும், சின்னம்மாவுக்கும் பதிலாக நான்தானே என் சகோதரர்களைப் பார்க்கவேண்டும் என்று தைரியத்தோடு இருந்தேன். ஒரு வாரமாக மிகவும் முடியாமல்போனது. காய்ச்சலோடு படுத்திருந்தேன். அப்போது அங்குவந்த இராணுவத்தினர் என் தங்கையை விசாரிக்கவேண்டும், அனுப்புங்கள் என்று இழுத்தார்கள். அப்பா விட மாட்டார். அவள் குழந்தை, அவளை விடுங்கள் என்று கெஞ்சுவார். ஒரு சில நாட்கள் இப்படி நடந்தது. வேறு பெண்பிள்ளைகள் பலரையும்கூட இப்படி வந்து இழுத்தார்கள். சிலரை இழுத்துச் சென்றுவிட்டார்கள். பெற்றோர்கள் இல்லாதவர்கள் போனவர்கள் போனவர்கள்தான். திரும்பிவந்த பிள்ளைகள் பலரும் நடைபிணங்களாய்த்தான் வந்தனர். சிலர் பின்னர் முகாமிலேயே நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்தனர். அடுத்த நாளும் அவர்கள் வந்தால் என்ன செய்வது என்று அப்பா கவலையோடு இருந்தார். எங்களருகில் இருந்த மற்றொரு குடும்பத்தினரது மகளையும் இப்படித்தான் இழுக்க வந்தார்கள். அவர்களும் அப்பாவும் யோசித்து ஒரு முடிவு எடுத்தனர். அடுத்த நாள் மருத்துவ உதவிசெய்ய வந்த தொண்டுநிறுவனத்தைச் சேர்ந்தவர்களிடம் என் தங்கையையும், பக்கத்தில் இருந்தவர்களது மகளையும் கொடுத்து அவர்களுக்கு உடல் நலமில்லையாதலால் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லுங்கள் என்று கூறினார். மருத்துவமனைக்கு அருகில் ஒரு கிறித்தவ தேவாலயம் இருப்பது அப்பாவுக்குத் தெரிந்திருந்தது. மருத்துவமனையில் இராணுவ வண்டி நோயாளர்களை இறக்கியதும் எப்படியாவது தப்பித்து அந்த தேவாலயத்துக்குச் சென்று பாதிரியாரின் உதவியைக் கோருங்கள் என்று என் தங்கைக்குச் சொல்லி அனுப்பினார் அப்பா. அப்படியே அவர்கள் இருவரும் எப்படியோ தப்பித்து பாதிரியாரிடம் உதவிகோரி, அவரும் அவர்களைப் பாதுகாப்பாய் மன்னாருக்கு அனுப்பிவிட்டார். இப்போது என் தங்கை அங்குதான் உள்ளதாக உறவினர்கள் சொன்னார்கள். என் தம்பி, சின்னம்மாவின் 4 வயது, 1 வயதுக் குழந்தை ஆகிய அனைவரையும் கவனித்தபடி நான் இன்றும் முகாமிலேயே இருக்கிறேன். சின்னம்மாவின், சித்தப்பா வழி உறவினர்கள், எத்தனையோ தடவை சின்னம்மாவின் குழந்தைகளைத் தங்களிடம் தந்துவிடும்படி இராணுவத்தினரிடம் மன்றாடிவிட்டனர். அவர்கள் மறுத்துவிட்டனர். அந்த இரு குழந்தைகளையும் தனியே விட்டு நாங்கள் மட்டும் வெளியே செல்ல விரும்பாததால் நாங்களும் இங்கிருக்கிறோம். வெளிநாட்டில் வாழும் என் மாமாவும் மாமியும் கருணாவின் ஆட்களுக்குப் பணம்கொடுத்து எங்களை வெளியே எடுக்கமுயன்றனர். ஆனால் அவர்கள் பணத்தையும் வாங்கிப்பின் ஏமாற்றிவிட்டனர். இப்போதும் அவர்கள் வேறுவழிகளில் முயன்றபடி உள்ளனர். நான் ஐந்தாம் வகுப்புத் தேர்வில் மிகுந்த மதிப்பெண்கள் பெற்று புலமைப் பரிசிலும் பெற்றேன். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக கல்வியே இல்லை. எதிர்காலம் என்னவென்று தெரியவில்லை'.

//அம்மா நெஞ்சில் கை வைத்தேன். பெரும் ஓட்டையே அங்கிருந்தது. சின்னம்மாவுக்குப் பாதித் தலை இருக்கவில்லை. அம்மம்மாவின் காதில் இரத்தம் வடிந்திருந்தது. அனைவரது உடல்களையும் உடனடியாகப் புதைக்கமுடியவில்லை. இன்னும் பலர் கொல்லப்பட்டிருந்தனர். எறிகணை வீச்சுத் தொடர்ந்தது. அம்மாவின் உடலை அணைத்தபடி பங்கருக்குள் இருந்து அப்பா அழுதார். நாங்களும் அழுதோம்//

• 3. திரு. சத்தியன்

'நான் பல ஆண்டுகள் என்னைப் போராட்டத்தோடு இணைத்திருந்தேன். அனாதைப் பெண் குழந்தைகளைப் பராமரிக்கவென தலைவர் அவர்களால் அமைக்கப்பட்ட செஞ்சோலை இல்லத்தைச் சேர்ந்த பெண் ஒருவரைத்தான் நான் காதலித்துத் திருமணம் செய்தேன். ஒருவயதுக் குழந்தை இருந்தாள். களமுனையில் நின்றிருந்தேன். அடுத்த நொடி எனக்கு என்ன ஆகுமோ என்று தெரியாது. என் மனைவியும், மகளும் எங்கிருந்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. எப்படியோ இறைவன் அருளால் நாங்கள் இன்று உயிரோடு இருக்கிறோம். நாங்கள் மூவரும் இன்னும் சந்திக்கவில்லை. நான் வேறொரு முகாமில் அடைபட்டு, சித்திரவதைபடுத்தப்பட்டேன். அவர்கள் இருவரும் வேறு முகாமில். அவர்கள் உயிரோடு இருக்கிறார்கள் என்று எனக்கும், நான் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்று அவர்களுக்கும் நாங்கள் முகாம்களுக்கு வந்தபிறகுதான் தெரியவந்தது. வெளிநாட்டில் வாழும் என் சகோதரர்கள் பெருந்தொகைப்பணத்தை இராணுவத்தினருக்குக் கொடுத்து என்னை வெளியே எடுத்துவிட்டனர். என் முகாமில் இருந்து வெளியேற்றப்படுவது எப்படி என்றால், நாள்தோறும் சித்திரவதை, நோய், பாலியல் வல்லுறவு கெர்டுமைகளால் இறந்த உடல்களை மாட்டுவண்டியில்போட்டு வெளியே கொண்டுபோவார்கள். அந்த உடலங்களோடு வெளியே தப்பிக்க ஏற்பாடுசெய்யப்பட்டவர்களையும் கொண்டுபோய்ப் போடுவார்கள். சடலங்களோடு சடலங்களாகக் கிடப்போம். ஒரு இடத்தில் வண்டியை நிறுத்தி ஓடச்சொல்வார்கள். அப்படித்தான் நான் தப்பித்தேன். உடனடியாக என்னை என் உறவினர்கள் அயல்நாடு ஒன்றுக்கு எடுத்துவிட்டனர். இங்கிருந்தபடி முகாமுக்குச் சென்ற உறவினர் ஒருவரது தொலைபேசி மூலமாக என் மனைவியிடம் பேசினேன். போர் உச்சகட்ட நேரத்தில், ஆயிரமாயிரமாய்ப் பிணங்கள் விழுந்துகொண்டிருக்க, எந்த நொடி தான் சாவேனோ என்று அறியாது தவித்து, அப்படி ஏதாவது தனக்கு நடந்துவிட்டால் எங்கள் ஒரு வயதுக்குழந்தையின் கதி என்ன என்று நினைத்து பல நாட்கள் அழுததாகவும், குழந்தையையும் கொன்று தானும் இறந்திடலாமா என்று பலமுறை யோசித்ததாகவும் கூறி அழுதாள்'.

• 4. பத்மன்

எறிகணை வீழ்ந்து வெடித்தது. எழுந்தபோது அருகில் இருந்த தோழர்கள் இருவரும் இறந்துகிடந்தார்கள். எழ முயற்சித்தேன். முடியவில்லை. வயிற்றில் ஏதோ பிசுபிசுப்பாய் உணர்ந்தேன். தொட்டுப்பார்த்தால் குழாயால் நீர் கொட்டுவது போல் குருதி குபுகுபுவென்று வந்தது. அருகில் ஆள் அரவம் இல்லை. எங்கு பார்த்தாலும் பிணக்குவியலாய் இருந்தது. மெதுவாய் ஊர்ந்து ஊர்ந்து சென்றேன். வீதி ஒன்றில் மயங்கிவிட்டேன். லேசாக மயக்கம் தெளிந்தபோது தமிழீழ மருத்துவத்துறை இளையவர்கள் இருவர் பேசுவது கேட்டது. எங்கும் கதறல் சத்தம். 'ஈரலில் காயம்போலிருக்கு.. ஒன்றும்செய்ய முடியாது" என்று ஒருவர் சொல்ல, மற்றவர்-ஒரு பெண் பிள்ளை, 'இல்லை...மூத்திரப்பையில்தான் காயம்போலுள்ளது சிகிச்சை அளி" என்றார். நான் மீண்டும் மயங்கிவிட்டேன். எழுந்தபோது எல்லாம் அடங்கியிருந்தது. மருத்துவ இடம் முழுதும் பிணக்காடாய் இருந்தது. அங்கு எதுவும் இருக்கவில்லை. மருத்துவம் அளிக்கப்பட்ட அந்தத் தற்காலிக இடமே எறிகணைத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியிருந்தது. எங்கும் இரத்தமும் சதைத்துண்டங்களும். என்னால் எழும்ப முடியவில்லை. ஊர்ந்து ஊர்ந்து ஒரு பங்கருக்குள் வந்தேன். அங்கு அருகருகே இருந்த பல பங்கர்களுக்குள் ஆயிரக் கணக்கான காயப்பட்ட மக்களும், போராளிகளும் இருந்தனர். எறிகணைகள் பங்கர்களுக்குள்ளும், அருகாலும் வீழ்ந்து வெடித்தபடி இருந்தது. மக்கள் கூட்டமாய் போகும் இடத்தை நோக்கி கொஞ்சம் நகர முடிந்தவர்கள் நகர ஆரம்பித்தோம். கால் இல்லாதவர்கள், நகர முடியாதவர்கள் என ஆயிரக்கணக்கானோர் பங்கர்களுக்குள்ளாகவே இருந்தனர். நான் முகாம் வந்து, அங்கிருந்து மருத்துவமனை ஒன்றுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டபோது அங்கு மக்களைப் பார்வையிடவந்த ஒரு தொண்டுநிறுவனத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் உதவியால், அவரது அடையாள அட்டையைக் காட்டி வெளியே வந்துவிட்டேன். அன்று அந்த நாள், வரமுடியாமல் இயலா நிலையில் பங்கர்களுக்குள் இருந்தவர்களை இராணுவம் ஒவ்வொருவராய்ச் சுட்டுக்கொன்று, குற்றுயிராய் இருந்தவர்களை அப்படியேவிட்டு பங்கர்களை மண்போட்டு மூடியதாக இன்று அறிந்து தூக்கமின்றித் தவித்து அழுகிறேன். நான் பங்கரைவிட்டு வெளியே வரமுடியாமல் தவித்தபோது, 'அண்ணா எனக்குத்தான் இரு கால்களும் இல்லை.. என்னால் வர முடியாது. உங்களால் முடியும். முயற்சிசெய்து ஊர்ந்து போங்கள் அண்ணா..." என்று என்னை ஊக்கப்படுத்தி அனுப்பிய ஒரு சின்னத்தம்பியின் முகம் இன்றும் என் நெஞ்சில் நிழலாடுகிறது.

//'அண்ணா எனக்குத்தான் இரு கால்களும் இல்லை.. என்னால் வர முடியாது. உங்களால் முடியும். முயற்சிசெய்து ஊர்ந்து போங்கள் அண்ணா..." என்று என்னை ஊக்கப்படுத்தி அனுப்பிய ஒரு சின்னத்தம்பியின் முகம் இன்றும் என் நெஞ்சில் நிழலாடுகிறது//

5. திருமதி. பரராசசிங்கம்:

என் சொந்த இடம் மன்னார். அங்கிருந்து இடம்பெயர்ந்து, இடம்பெயர்ந்து, ஒவ்வொரு இடமாய்த் திரிந்தோம். 11 முறை இடம்பெயர்ந்துவிட்டோம். எனக்கு ஐந்து குழந்தைகள். ஒவ்வொரு இடத்திலும் நடந்த எறிகணை வீச்சிலும், வான்குண்டுத்தாக்குதலிலும் என் குழந்தைகளை ஒவ்வொருவராய் இழந்துவிட்டேன். இன்று மிச்சமிருப்பது இரண்டுபேர் தான். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இராணுவத்தினர் பிடித்துக்கொண்டுசென்ற என் கணவர் பின்னர் வரவேயில்லை. குடும்பத்தில் வேறு பலரை இழந்துவிட்டேன். வாழ்வதற்கு வழியில்லை. தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் கஞ்சி கொடுத்தால் மட்டுமே கொஞ்சம் பசி தீர்க்கப்படும். இன்று முள்ளிவாய்க்காலில் இருக்கிறேன். நாளை என்ன ஆகுமோ தெரியாது.'

//எனக்கு ஐந்து குழந்தைகள். ஒவ்வொரு இடத்திலும் நடந்த எறிகணை வீச்சிலும், வான்குண்டுத்தாக்குதலிலும் என் குழந்தைகளை ஒவ்வொருவராய் இழந்துவிட்டேன். இன்று மிச்சமிருப்பது இரண்டுபேர்//

• 6. குணரட்னம்:

எனது தம்பி சிறீலங்கா விமானப்படையின் குண்டுவீச்சில் மார்ச் மாதம் உயிரிழந்தான். அவனுக்குத் திருமணம் ஆகியிருந்தது. மூன்று வயது மகன் இருந்தான். அவனது மனைவி மீண்டும் கர்ப்பம் தரிந்திருந்தார். இறுதியாக முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்து என்னுடன் தொலைபேசியில் பேசினார் என் தம்பியின் மனைவி. மே மாதமளவில் என் தம்பியின் இரண்டாவது குழந்தை பிறந்திருக்கவேண்டும். சிலர் வாய்வழியாகக்கூறிய தகவல்கள் மூலமாகக் குழந்தை பிறந்ததை அறிந்தேன். ஆனால் பின்னர் பேரிடியாக ஒரு செய்தி வந்தது. அது என்னவென்றால் தொடர்ந்த எறிகணை வீச்சில் என் தம்பியின் மனைவி கொல்லப்பட்டார் என்பதே. என் தம்பியின் மூன்று வயதுக்குழந்தை, மற்றும் பிறந்த பச்சிளம்குழந்தை ஆகியோரின் கதி என்னவென்று தெரியாமல் இன்றும் வெளிநாடு ஒன்றில் இருந்து இரவு பகலாய் அழுகிறேன். பெற்றோரற்ற குழந்தைகள் பலரை இறுதிக் கட்டத்தில் அவ்விடத்திலேயே கொன்றதாகவும், பலரை முகாமுக்குக் கொண்டுவந்து பின்னர் இடம் அறியாத, மொழி புரியாத சிங்களப் பகுதிகளில் உள்ள சீர்திருத்தப்பள்ளிகளில் சேர்த்ததாகவும், பத்துவயதைக் கடந்த பலரை கருணா கும்பல், டக்ளஸ் கும்பல் ஆட்களிடம் கொடுத்ததாகவும், பெரும்பாலானோரை பௌத்த பிக்குகளிடம் கொடுத்ததாகவும் கூறுகிறார்கள். தமிழ் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையினர் கெஞ்சிக் கேட்டும் அந்தப் பிஞ்சுகளை அவர்களிடம் தர மறுத்து பௌத்த மத பீடங்களில் இராணுவத்தினர் சேர்த்ததாகச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. என் தம்பியும், அவன் துணைவியும் தாய் மண்ணை நேசித்தவர்கள். எத்தனையோ முறை இங்கு வா என நான் அழைத்தும் அம்மண்ணைவிட்டு வர மறுத்தவர்கள் அவர்கள். அவர்களது குழந்தைகள் இருக்கிறார்களா இல்லையா என்று தெரியவில்லை. உயிரோடு இருந்தாலும் உறவுகள், சொந்தங்கள், வேர் எதுவும் அறியாது சிங்களவர்களாக, பௌத்தர்களாகவே அவர்கள் வளரப்போகிறார்கள் என்பதை நினைக்கையில் நெஞ்சு துடிக்கிறது. துக்கம் அடைக்கிறது.

• // என் தம்பியின் மூன்று வயதுக்குழந்தை, மற்றும் பிறந்த பச்சிளம்குழந்தை ஆகியோரின் கதி என்னவென்று தெரியாமல் இன்றும் வெளிநாடு ஒன்றில் இருந்து இரவு பகலாய் அழுகிறேன. //

• 7 . கேதா

என் குடும்பத்தினர் பலமுறை இடம்பெயர்ந்து இறுதியாய்ப் பேசியபோது முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்தனர். அண்ணா, அண்ணி, அவர்களது குழந்தைகள் இருவர். போராளிகளாய் இருந்து வீரச்சாவைத் தழுவி இருந்தார்கள் எனது தம்பியும் அவர் மனைவியும். அவர்களது குழந்தைகள் இருவரும் என் அண்ணா, அண்ணியுடன்தான் இருந்தார்கள். இவர்களோடு எனது பெரியப்பாவும் பெரியம்மாவும் இருந்தார்கள். கனடாவில் உறைபனிக் குளிர்காலம். வீதிகள் எங்கும் எங்கள் மக்கள் போராட்டங்கள் நடத்தியபடி இருந்தார்கள். அமெரிக்கத் தூதரகம் முன்பு தொடர்ந்து மூன்று மாதங்களாக 24மணிநேரமும் மக்கள் கவனயீர்ப்புப் போராட்டம் நடத்தியபடி இருந்தார்கள். வெளியே நீரைக்கொட்டினால் ஒரு மணிநேரத்தில் அது உறைந்துவிடும். அப்படியான கடுங்குளிரிலும் கால்கள், கைகள் விறைக்க 8 மணிநேரத்துக்கு ஒரு முறை மக்கள் கூட்டம் மாற 24மணிநேரமும் நின்று தொடர்ந்து ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்படும் எம் உறவுகளுக்காய் குரல் கொடுத்தோம். மே 09ஆம் நாள், இப்படித்தான் வேலை முடிந்து, போராட்டத்தில் கலந்துவிட்டு வீடுவந்தேன். நான் கதவைத் திறக்க, என் மனைவி தொலைபேசியில் கதறும் சத்தம் கேட்டது. என்னைக்கண்டதும் ஓடிவந்து எதுவும் சொல்லமுடியாமல் ஒரு நொடி விறைத்து நின்றாள்.. பின்னர் கதறல்களுக்கு மத்தியில் 'எல்லோரும் போயிற்றினமாம்...எல்லாரும்..' என்று சொன்னாள். ஆம்.. என் அண்ணா, அண்ணி, அவர்களது குழந்தைகள், தம்பியின் குழந்தைகள், என் பெரியப்பா, பெரியம்மா என அனைவரும் இருந்த பங்கருக்குள்ளயே எறிகணை வீழ்ந்து வெடித்ததில் அனைவரும் சிதறிப்போனார்கள். நானும்தான்.

//அண்ணா, அண்ணி, அவர்களது குழந்தைகள், தம்பியின் குழந்தைகள், என் பெரியப்பா, பெரியம்மா என அனைவரும் இருந்த பங்கருக்குள்ளயே எறிகணை வீழ்ந்து வெடித்ததில் அனைவரும் சிதறிப்போனார்கள்//

• 8 . ஜீவன்

எனது தம்பி கிறித்தவப் பாதிரியாராக இருந்தார். ஆதரவற்ற குழந்தைகள் பலர் அவரது பாதுகாப்பில் இருந்தனர். அனாதைகள் இல்லம் ஒன்றை கிளிநொச்சியில் நடத்திவந்தார். அவ்வில்லத்தில் 43 குழந்தைகள் இருந்தன. இறுதிக்கட்டப் போரின்போது, பெற்றோர் இல்லாத அனாதைப் பெண் குழந்தைகளுக்காக தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளால் நடத்தப்பட்ட செஞ்சோலை குழந்தைகள் இல்லத்தைச்சேர்ந்த குழந்தைகளும் இவரது பொறுப்பிலேயே விடப்பட்டிருந்தனர். மொத்தம் 157 குழந்தைகள் இவருடன் இருந்தனர். என் தம்பியுடன் மற்றொரு பாதிரியாரும் சேவைபுரிந்தார். மே மாதம் தொடங்கியதில் இருந்தே இவர்கள் ஒருவருக்கும் உணவு இல்லை. எப்போதாவது செல் தாக்குதல் நிறுத்தப்படும்போது, தமிழர்புனர்வாழ்வுக் கழகத்தைச் சேர்ந்த தொண்டர்கள் உடனடியாகக் கஞ்சி காய்ச்சி, தம் உயிர்கள் குறித்தும் கவலைப்படாமல் பங்கர், பங்கராகச் சென்று அதனை மக்களிடம் கொடுப்பார்கள். அப்படிக் கொடுக்கப்படும்போது மட்டும்தான் இந்தக் குழந்தைகளுக்கும் உணவு கிடைக்கும். அப்படிக் கொடுத்துவந்த தமிழர்புனர்வாழ்வுக் கழகத் தொண்டர்கள் நூற்றிப் பன்னிரண்டுபேர் எறிகணை வீச்சில் கொல்லப்பட்டார்கள். மே 13ஆம் நாள், இப்படிக் கஞ்சிகொடுக்க வந்த தொண்டர்களிடம் இருந்து கஞ்சியை வாங்க எத்தனித்தபோது என் தம்பியுடன் கூட சேவையாற்றிவந்த பாதிரியார் கொல்லப்பட்டார். பல தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத் தொண்டர்களும், செஞ்சோலைச் சிறார்கள் மூவரும் கொல்லப்பட்டனர். ஏனையோரை பங்கருக்குள் விட்டுவிட்டு வெளியேவந்த என் தம்பி, உணவு, தண்ணீர் இல்லாத நிலையில் மிகவும் பலவீனமாக இருந்திருக்கிறான். இருந்தும் சக பாதிரியாரது உடலைப் புதைப்பதற்காய்த் தானே குழிவெட்டி அவரைப் புதைத்துவிட்டு பங்கருக்குள் வந்தாராம். சாப்பாடு, நீர் இல்லாத நிலையில் குழந்தைகள் ஒவ்வொருவராய் மயக்கம் அடைய, இனியும் உள்ளேயே இருக்க முடியாத என்ற நிலையில் துப்பாக்கிச் சூடுகளுக்கும், எறிகணைவீச்சுக்கும் நடுவே அனைவரையும் கூட்டியபடி நடக்க ஆரம்பித்துள்ளார். அவ்வேளை பாய்ந்து வந்தது ஒர் எறிகணை. குழந்தைகளைக் கூட்டி அணைத்தபடி அருகே இருந்த பங்கருக்குள் இறங்கியிருந்திருக்கிறார். பல குழந்தைகளை உடனடியாகப் பங்கருக்குள் கொண்டுசெல்ல முடியவில்லை. ஆகையால் அவர்கள் அங்கு நின்றிருந்த பார ஊர்தி ஒன்றின் மறைவில் பதுங்கியிருக்கிறார்கள். அவ்வேளை அந்தப் பார ஊர்தியிலேயே செல் வீழ்ந்து வெடித்ததில் 56 குழந்தைகள் அவ்விடத்திலேயே சிதறிப்போனார்கள். உயிர்ப்பயம், அச்சம், நடுக்கம் எல்லாவற்றோடும் மீதமிருந்த குழந்தைகளோடு நடக்க ஆரம்பித்தார் என் தம்பி. வழியெங்கும் பிணங்கள். பல குழந்தைகளது உடல்கள். என் தம்பியையும் அவரோடு வந்த குழந்தைகளையும் இராணுவத்தினர் கண்டதும், துப்பாக்கியை இவர் முகத்துக்கு நேரே நீட்டிச் சுட முயன்றுள்ளனர். அவர் கொஞ்சம் சிங்களம் பேசத் தெரிந்தவர். பாதிரியார் என்பதால் முன்னர் அடிக்கடி இராணுவ காப்பரண்களைக் கடந்து கொழும்பு போய் வந்தவர். அதனால் அவருக்கு ஒரு அதிகாரியைத் தெரிந்திருந்தது. அவர் பெயரை மீண்டும் மீண்டும் சொல்ல, கொஞ்சம் கோபம் தணிந்தவர்களாய் அந்த இராணுவத்தினர் தமது பாரஊர்தியில் ஏறுங்கள் என்று கூறியுள்ளனர். பார ஊர்தி வந்த வழியெங்கும் மனித உடல்கள் சிதறிக்கிடந்தன. கொல்லப்பட்டுக் கிடந்த மக்களது உடல்களின்மீது ஏறி இறங்கும்போது பார ஊர்தியின் டயர்கள் பலமுறை அசைய மறுத்ததாம். பல நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகளது உடல்கள் மீது பார ஊர்தி ஏறி இறங்கும்போது 'தன்னால் முடியவில்லை... முடியவில்லை....ஏன் இதெல்லாம் நடக்கிறது..கடவுளே' என்று கதறி அழுதுள்ளார் என் தம்பி. கொண்டுவந்தவர்களை ஒரு இடத்தில் இறக்கிவிட்டபோது, அங்கிருந்த எங்கள் உறவினர் ஒருவரிடம் இதையெல்லாம் சொல்லி அழுதிருக்கிறார். மிகவும் பலவீனமாக அவர் இருந்தார் என்று அந்த உறவினர் எனக்கு சொன்னார். இறக்கிவிடப்பட்ட இடத்தில் இருந்த இராணுவத்தினர் என் தம்பியை விசாரிக்கவேண்டும் என்று சொல்லித் தனியே இழுத்திருக்கிறார்கள். அப்போது அவர் பாதுகாப்பில் இருந்த குழந்தைகள் அனைவரும் அவரைக் கட்டி அழுதிருக்கிறார்கள். அவரைவிடச்சொல்லிக் கதறியிருக்கிறார்கள். இருந்தும் இராணுவத்தினர் அந்தக் குழந்தைகள் எதிரிலேயே என் தம்பியை அடித்து இழுத்துச் சென்றுள்ளனர். அன்றிரவு என் தம்பி மாரடைப்பில் இறந்ததாக இராணுவத்தினர் தெரிவித்துள்ளனர். இறுதிவரை உடலைத் தரவே இல்லை. பல நாட்கள் உணவு, ஆகாரம் இல்லாதிருந்ததால் ஒரு சில அடிகள் பட்டாலே இறந்துவிடும் நிலையிலேயே பலரும் இருந்தனர். ஆக, என் தம்பியும் அவர்கள் அடித்ததால்தான் இறந்திருப்பான் என்று உறவுகளும், நண்பர்களும் சொல்கின்றனர். என் தம்பியின் பாதுகாப்பில் இருந்த மிச்சக் குழந்தைகளை சிங்களப் பகுதி ஒன்றில் உள்ள அனாதைகள் இல்லத்தில் வைத்திருப்பதாக என் தம்பியின் திருச்சபையைச் சேர்ந்த பிற பாதிரிமார்கள் கூறுகின்றனர். மன்னார் கத்தோலிக்க திருச்சபையினர் எவ்வளவு கெஞ்சிக்கேட்டும் அந்தக் குழந்தைகளை இராணுவத்தினர் தம்மிடம் தர மறுத்துவிட்டதாக இவர்கள் தெரிவித்தார்கள்.

//பார ஊர்தி வந்த வழியெங்கும் மனித உடல்கள் சிதறிக்கிடந்தன. கொல்லப்பட்டுக் கிடந்த மக்களது உடல்களின்மீது ஏறி இறங்கும்போது பார ஊர்தியின் டயர்கள் பலமுறை அசைய மறுத்ததாம்//

• 9 . சியாமளா

முல்லைத்தீவில் இருந்த ஒரு சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு முட்கம்பி வேலிகளுக்குள் ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் கூட்டம். அதில் தண்ணீர் ஏதோ ஒரு மூலையில் தருகிறார்களாம் என்பதை அறிந்த இரவிரவாக அவ்விடத்துக்கு தண்ணீர் பெறச் சென்றேன். அங்கு தண்ணீர் முடிந்திருந்தது. பல நாட்களாய் உணவு இல்லை. நீர் இல்லை. இதே நிலையில்தான் அந்த ஆயிரக் கணக்கான மக்களும் இருந்தனர். பாதி மயக்கமும், பல மைல்கள் நடந்த களைப்பிலும் படுத்திருந்தனர் அவர்கள். பித்துப் பிடித்தவர்களாய் உயிரற்ற குழந்தைகளின் உடல்களைத் தோளில்போட்டு இறுக அணைத்தபடி இருந்தார்கள் சில பெற்றோர். சிலர் உயிரற்ற உடல்களைக் கீழே கிடத்திவிட்டு, அவர்கள் தூங்குகிறார்கள் என்று நினைத்தபடி தடவிக்கொண்டே இருந்தார்கள். முகாம் எனப்படும் கம்பி வேலிகளுக்குள் போகவேண்டுமானால், தோளில் கிடக்கும் சடலத்தை எறிந்துவிட்டு வா என்று இராணுவத்தினர் கூறவும், 'இல்லை என் குழந்தை சாகவில்லை" என்று கதறி அழுது பிரற்றிய பெற்றோர் பலரைக் கண்டிருக்கிறேன். அவ்விடத்தில் நடக்கவேண்டுமானால் மிக அவதானமாக இருக்கவேண்டும். மிக நெருக்கமாய் மக்கள் இருந்தனர். காலடி எடுத்து வைக்கும்போது மற்றொருவர் உடலையோ, காலையே மிதித்துவிடத்தான் வேண்டும். இருட்டும் நெருக்கமும். நான் அதற்குள் நடந்தபோது, இப்படித்தான் ஒரு பெற்றோர் இறந்துவிட்ட தங்கள் மகளின் உடலோடு... அவள் இறக்கவில்லை... என்று அழுது பிரற்றியபடி இருந்தனர். அவ்விடத்தில் நான் காலடி எடுத்துவைத்தபோது தடுமாறி, அந்தக் குழந்தையின் கை விரல்களை தற்செயலாக மிதித்துவிட்டேன். அதற்காய். அந்தப் பெற்றோர் என்னைப் பிடித்து அடித்தபோது உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட வலி மிகவும் அதிகமாக இருந்தது.'

//பித்துப் பிடித்தவர்களாய் உயிரற்ற குழந்தைகளின் உடல்களைத் தோளில்போட்டு இறுக அணைத்தபடி இருந்தார்கள் சில பெற்றோர். சிலர் உயிரற்ற உடல்களைக் கீழே கிடத்திவிட்டு, அவர்கள் தூங்குகிறார்கள் என்று நினைத்தபடி தடவிக்கொண்டே இருந்தார்கள். முகாம் எனப்படும் கம்பி வேலிகளுக்குள் போகவேண்டுமானால், தோளில் கிடக்கும் சடலத்தை எறிந்துவிட்டு வா என்று இராணுவத்தினர் கூறவும், 'இல்லை என் குழந்தை சாகவில்லை"//

• 10. நிலா

'திருமணமாகி எனது முதலாவது குழந்தையை எதிர்பார்த்து நாங்கள் விசுவமடுவில் வசித்து வந்தோம். 2008ம் ஆண்டு மார்கழி மாதம் கடுமையான மழை வன்னியைத் தாக்கி வெள்ளத்தில் ஏற்கனவே இடம்பெயர்ந்த மக்களின் கொட்டகைகளும் அடித்துச் செல்லப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. நெத்தலியாற்றுப் பாலம், விசுவமடு பாலம் அனைத்தும் வெள்ளத்தால் மூழ்கியிருந்தன. கிளிநொச்சியை கூடுதலாகக் கைப்பற்றி மிகவும் வேகமாக மழையாக எறிகணையை வீசியபடி இராணுவத்தினர் கிழக்குநோக்கி நகரத்தொடங்க மக்கள் அலை அலையாய் வாகனங்களில் சுதந்திரபுரம், விசுவமடு, புதுக்குடியிருப்பு நோக்கி இடம்பெயர்ந்துகொண்டிருந்தனர். எறிகணை வீச்சுக்கள் சற்றுக் குறைவாக இருக்கும்போதுதான் பயணம் செய்யமுடியும். கருவுற்றிருந்த நான் மருத்துவமனைக்குச் செல்வதற்கு மிகவும் அதிக நேரம் பயணம் செய்யவேண்டியிருந்தது. விசுவமடு பாலத்தைக் கடப்பதற்கு ஒரு டரக்டரில் ஏறித்தான் கடக்க வேண்டும். இல்லையெனின் இடுப்பு மட்டத்து நீரில் நடந்து கடக்கவேண்டும். அப்படிக் கடந்து அடுத்த பக்கம் சென்றபோதும் ஏமாற்றம்தான். மேற்கொண்டு போக இயலாதவாறு அனைத்து வகையான போக்குவரத்தும் தடைபட்டு இருந்தன. வீதி நிரம்ப மக்கள் அலை அலையாய் இடம்பெயர்ந்து கொண்டிருந்தனர். வேறு வழியின்றி வீட்டுக்குத் திரும்பினேன். மழையிலும் கூட எறிகணை வீச்சுக்கள் நிற்கவில்லை. அத்துடன் சிறிலங்கா வான்படையின் கிபீர் குண்டு வீச்சு விமானம் எனது வீட்டுக்கு மிக அருகில் குண்டுவீச்சை நடத்தி பல மக்களைக் கொன்றது. அப்போது நான் அதிர்ந்துபோனேன். கிபீர் விமானங்கள் வருவது மிகவும் அரிதாகவே கேட்கும். குண்டை வீசிய பின்னர்தான் அதன் பறப்பு ஒலி எமக்குக் கேட்கும். அதனால் நாங்கள் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அத்தோடு எங்கள் வீட்டில் அப்போது பதுங்கு குழிகளும் அமைக்கப்படவில்லை. அன்றுதான் என்னுடைய ணீர்க்குடம் உடைந்திருக்கவேண்டும். அதன் பின் ஐந்து நாட்களின் பின்னர் எனக்கு வலி ஏற்பட நான் ஒருவாறு மருத்துவமனையைச் சென்றடைந்தேன். ஐந்து நாட்களுக்கு முன்னரே குழந்தை இறந்துவிட்டதாகக் கூறினார்கள். உயிரற்ற உடலாய் எனக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். எனது முதற் குழந்தை இறந்தே பிறந்திருந்தது. மகனின் உடலை மருத்துவமனையிலேயே அடக்கம் செய்தோம்.

11 . திலீபன்

திலீபன் ஒரு துடிதுடிப்பான 16 வயது சிறுவன். எமது மக்களில் மிகுந்த அக்கறையும் அன்பும் கொண்டவன். தை மாதம் 16ம் திகதி நான் வள்ளிபுனம் வீதியில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது மழை தூறிக் கொண்டிருந்தது. திலீபன் வசித்து வந்த பதுங்குகுழி வீதிக்கருகே இருந்தது. இவன் வீதியில் நின்று கொண்டிருந்தான். என்னைக் கண்டதும் பதுங்குகுழிக்குள் ஓடிச்சென்று ஒரு குடையை எடுத்துக் கொண்டு வந்தான். "உள்ள வாங்க அக்கா" என்று அழைத்தவனை எனக்கு காந்தரூபன் சிறுவர் இல்லத்துக்கு வழி சொல்லுங்கள் என்று கேட்டுவிட்டு அங்கிருந்து சென்று விட்டேன். இத்தாலியில் பிறந்த இவனை ஒரு வயதில் அவனது தந்தையார் தாயகத்தில் வளர்க்க வேண்டும் என எண்ணி அங்கு கொண்டு சென்றிருந்தார். இடம்பெயர்ந்த சிறுவர்களுக்கு நாங்கள் "ஹப்பி ரைம்"என்னும் மகிழ்வூட்டல் நிகழ்ச்சி செய்த போது எங்களுக்கு தாயகத்தின் ஒவ்வொரு வழங்களையும் பெயராக வைத்துக் கொள்வோம். மாம்பழம், நாவல்பழம், புளுக்கொடியல், பனம்பழம் என பெயர் வைத்த போது திலீபனும் எங்களுடன் வருவான். இவனுக்கு நாங்கள் இட்ட பெயர் வாழைப்பழம். வாழைப்பழம் போல் நீண்டு மெல்லிய உருவம் கொண்டவன். தை மாதம் பிற்பகுதியில் அவன் தனது பெற்றோருடன் பதுங்குகுழிக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்த போது ஒரு எறிகணை வந்து வீழ்ந்து வெடித்ததில் திலீபன் அந்த இடத்திலேயே இரத்த வெள்ளத்தில் இறந்து போனான். அவனது தந்தையும் காதுக்கு அருகில் காயம் பட்டு இரத்த வெள்ளத்தில் சுயநினைவை இழக்க தாய் அவர்கள் இருவரையும் கண்டு கண்ணீர் வடித்தாள். தனது மகனின் உடலை தானே தனியாக நின்று அடக்கம் செய்து விட்டு தந்தைக்கு காயம் ஆறும் வரை அந்தச் செய்தியைத் தனக்குள்ளே புதைத்துக் கொண்டாள். பின்னர் பல தடவைகள் நான் அவரை சந்தித்த போதும் அவர் தங்களது வாழ்வில் எந்த வித அர்த்தமும் இருப்பதாகத் தாங்கள் உணரவில்லை என அடிக்கடி கூறி மன உளைச்சலுடனேதான் இருந்து வந்தார்கள்.

12 . இறைவன்

என்ன சிக்கல் ஏற்பட்டாலும்"இறைவனின்" குரல் மட்டும் புலிகளின் குரல் வானொலியில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும். மே 7ம் திகதி நான் இறைவனை இறுதியாக புலிகளின் குரலின் பதுங்கு குழிக்குள் இருந்து பல எறிகணைகள் பக்கத்தில் வெடிக்க ஒலிபரப்பு செய்வதைக் கண்டேன். மக்களின் நம்பிக்கையைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதில் புலிகளின் குரல் ஒலிபரப்பாளர் இறைவனின் பங்கு மிகப் பெரியது. மே 17, 2009க்குப் பின்னர் அவருக்கு என்ன நடந்தது என்பது தெரியாது. இராணுவத்தினால் சித்திரவதை செய்யப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என அஞ்சப்படுகிறது.

(எனது மகன் வசந்தரூபனின் பேஸ் புக் பதிவிலிருந்து)

onralla irandalla oraayiram by sasees

துக்கத்தோடு வாழும் மனிதர்கள்

துக்கத்தோடிருக்கும் மனிதர்களைச் சந்திப்பதென்பது கொடுமையான அனுபவம். ஆனால், என்ன செய்வது? இந்த மாதிரி மனிதர்களே வன்னியில் அதிகமாக இருப்பதால் அவர்களைச் சந்திப்பதும் அவர்களுடன் உரையாடுவதும் தவிர்க்க முடியாத ஒரு யதார்த்தம்.

இது வன்னியில் நடந்த யுத்தம் முடிந்து இரண்டாண்டுகள் நிறைவடைகின்ற நாட்கள். இதைச் சரியாகச் சொன்னால் வன்னிச் சனங்கள் வரலாற்றில் என்றுமே சந்தித்திராத கொடுமைகளையும் இழப்புகளையும் சந்தித்த நாட்கள்.

இந்த நாட்களில்தான் பலர் தங்கள் உறவுகளை இழந்தனர். பலருடைய பிள்ளைகளும் கணவர்களும் காணாமற் போனார்கள். காணாமற் போனவர்களில் பலர் இந்த நாட்களில்தான் கொல்லப்பட்டனர் என்று இப்போது தெரியவருகிறது.

இன்னும் பலருடைய பிள்ளைகளும் கணவர்களும் சரணடைந்த நிலையில் இந்த நாட்களில்தான் படையினரால் சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். அப்படிச் சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டவர்களின் உறவுகளான இரண்டுபேரை ஒரு நாள் மதியநேரம் வன்னியின் புழுதி பறக்கும் தெருவில் சந்தித்தேன்.

ஒருவருடைய பெயர் நாகராசா மகேஸ்வரி (வயது 53)

அடுத்தவர் கார்த்திக் வனஜா (வயது 28)

துக்கத்தோடு வாழும் மனிதர்கள் எப்படி இருப்பார்கள்?

00

எங்கயிருந்து வந்து கொண்டிருக்கிறியள்? எங்கே போறீங்கள்?

மகேஸ்வரி:- பூஸாவுக்குப் போட்டு வாறம். அங்கதான் எங்கட பிள்ளையை வைச்சிருக்கிறாங்கள். முந்தநாள் போனனாங்கள். இண்டைக்குத்தான் திரும்பி வாறம். இப்ப எங்கட வீட்டுக்குப் போறம். வீடு பூநகரியில இருக்கு.

ஏன் அவரைப் பூஸாவுக்குக் கொண்டு போச்சினம்? எப்ப அங்க கொண்டு போனவை?

மகேஸ்வரி:- இதென்ன கேள்வி? இதைப் போய் ஆரிட்டக் கேட்க ஏலும்? சண்டை முடிஞ்ச பிறகு (2009 மேயில்) நாங்கள் வன்னிக்கு வெளியில வந்திட்டம். ஆனால் எங்கட பிள்ளையைக் காணேல்ல.

அவன் கடைசிப் பிள்ளை. அஞ்சாவது. அவனைப் பற்றி எந்தத் தொடர்புமில்லை. அந்த நேரத்தில இதைப் பற்றி ஆரிட்டக் கேட்க முடியும்? அப்பிடியிருந்தும் நாங்கள் தெரஞ்ச ஆக்களிட்ட அவனைப் பற்றிக் கேட்டம். ஒருத்தருக்கும் அவனைப் பற்றித் தெரியேல்ல.

அப்ப நாங்கள் என்ன வெளியில போய்த் தேடவா முடியும்? எங்களையெல்லாம் பஸ்ஸில ஏத்திக் கொண்டு போய் வவுனியாவில இருக்கிற செட்டிகுளம் மெனிக் பாமில கொண்டு போய் விட்டிட்டாங்கள்.

அங்கயும் தேடிப்பாத்தம். எங்களைப் போல பலபேர் இப்பிடிப் பிள்ளையளைத் தேடிக் கொண்டிருந்தினம். கனபேர் தங்கட புருசன்மாரைத் தேடிக் கொண்டிருந்தினம். நாங்களும் ஆனமட்டும் தேடிக் களைச்சுப் போனம். ஒரு தகவலும் தெரியாது.

இவ்வளவுக்கும் அவன் 2007 இலதான் இயக்கத்தில சேர்ந்தவன். அப்ப இயக்கம் ஊரில வீட்டுக்கு ஒருத்தர் எண்டு எல்லாரையும் சேர்த்துக் கொண்டிருந்திது. இவன்தான் கலியாணம் கட்டாமல் இருந்தான். அதால இவன்தான் போகவேண்டியிருந்திது.

அப்ப போனவனைப் பிறகு நாலைஞ்சு தடவைதான் பாத்திருக்கிறம். இடம்பெயர்ந்து போனதுக்குப்பிறகு ரெண்டு தடவை மட்டுந்தான் கண்டம். நீங்கள் ஒண்டுக்கும் யோசிக்காதையுங்கோ எண்டு சொல்லுவான். ஆனா, நாங்கள் யோசிக்கமல் இருக்க ஏலுமே!

அப்ப, ஆளைக் காணேல்ல. என்ன நடந்திதோ எண்டு தெரியாமல் இருந்தம். எங்களைப் போலத்தான் அவனும் இருந்திருக்கிறான். எங்களைத் தேடிக் கொண்டு. நாங்கள் எங்க இருக்கிறம், எப்பிடி இருக்கிறம், என்ன செய்யிறம் எண்டு தெரியாத நிலையில அவனிருந்திருக்கிறான்.

என்ன நடந்திது எண்டால், அவனும் சண்டை முடிஞ்ச கையோட எல்லாரைப் போலயும் ஆமியிட்டச் சரணடைஞ்சிருக்கிறான். அவங்கள் முதல்ல வவுனியா – ஓமந்தையில வைச்சிருந்திருக்கிறாங்கள்.

பிறகு வெலிக்கந்தவுக்குக் கொண்டு போய், அங்க ஒரு ஆறு மாதம் வைச்சிருக்கிறாங்கள். அப்பதான் எங்கட ஊர்ப் பிள்ளையொண்டு தன்ரை புருசனைப் பாக்கப் போகேக்க இவனைப் பற்றி அறிஞ்சுபோட்டு வந்து எங்களுக்குச் சொல்லிச்சு.

அப்பதான் எங்களைப் பற்றி அவனுக்கும் அவனைப் பற்றி எங்களுக்கும் தெரிஞ்சுது.

அதுக்குப் பிறகுதான் நாங்கள் அங்கபோய்ப் பிள்ளையைப் பார்த்தம்.

அதைப் பற்றி என்னத்தைச் சொல்ல? படு கேவலமாக இருந்தான். பிள்ளைக்கு கடுமையான யோசினை. எங்களைப் பற்றி ஒருபக்கம். தன்னைப் பற்றி ஒருபக்கம். எப்ப விடுவாங்கள்? அதுக்கிடையில என்ன செய்வாங்கள்? இனி எங்க கொண்டு போவாங்கள்? எண்டு ஏராளம் கவலை.

ஒரு இடத்தில கனநாளைக்கு ஆக்களை வைச்சிருக்க மாட்டினமாம். அடிக்கடி இடம் மாத்திக் கொண்டிருப்பினமாம். சில இடங்களில வசதிகளில்ல. சில இடங்களில வசதி இருந்தாலும் கடுமையான விசாரணை, அது இதெண்டு ஒரே கரைச்சலாம்.

அதைவிட நல்ல சாப்பாடில்ல. மனசில நிம்மதியில்லையெண்டால் என்னதான் செய்யேலும்?

நாங்கள் வெலிக்கந்தவுக்குப் போய்ப் பாத்தம். எங்களைக் கண்டிட்டு அவன் பட்ட பாடு. அழுத அழுகை. என்ன குற்றம் செய்தம் கடவுளே! இப்பிடிக் கண்ணீரும் கம்பலையுமாக இருக்க என்ன பாவம் செய்தம்?

பிறகு எப்ப பூஸாவுக்குக் கொண்டு போனார்கள்?

மகேஸ்வரி:- வெலிக்கந்தவில இருக்கேக்கை நானும் தகப்பனும் போய்ப் பாத்தம். சகோதரங்களும் போய்ப் பாத்துதுகள். அப்ப நாங்கள் முகாமில இருந்தபோது ஆகப் பெரிய கஸ்ரம். கையில காசும் இல்லை. கண்டபடி வெளியில போகவும் ஏலாது.

பிள்ளையைப் போய்ப் பாக்கிறதெண்டால், முதல்ல பதிய வேணும். பிறகு கார்ட் எடுத்துக் கொண்டு போய்ப் பாத்திட்டுச் சொன்ன தவணைக்கு வந்திட வேணும். எங்களுக்கு அந்த இடம் பழக்கமில்ல. பாசையும் தெரியாது. ஆக்களையும் தெரியாது. அதால பெரிய கஸ்ரப்பட்டம். ஆனா, அங்க இருக்கிற முஸ்லிம் ஆக்கள் நல்ல மனுசர். அதுகள் எங்களைத் தங்க விட்டுதுகள். சாப்பாட்டுக்கு மட்டும் காசெடுத்துதுகள்.

வெலிக்கந்தவில ஒரு அஞ்சாறு தடவை போய்ப் பாத்தம். அதுக்குப் பிறகு ஒருநாள் திடீரெண்டு பூஸாவுக்கு மாத்திப் போட்டாங்கள்.

பூஸாவுக்கு மாத்தினாப் பிறகு எங்களுக்கு அறிவித்தல் வர பதினைஞ்சு நாள் ஆகீட்டுது. அதுமட்டும் அவன் வெலிக்கந்தவிலதான் இருக்கிறான் எண்டு நினைச்சுக் கொண்டிருந்தம்.

பூஸாவுக்கு மாத்தினாப்பிறகு, அங்க எப்பிடிப் போறதெண்டு தெரியாது. தகப்பனுக்கும் கால் ஏலாது. அவரால அவ்வளவு தூரம் பிரயாணம் செய்யேலாது. மற்றப் பிள்ளையளும் அடிக்கடி போய்ப் பாக்கிற நிலைமையில இல்ல. எல்லாருக்கும் வசதியும் வேணுமே. அதுகளும் பிள்ளை குட்டிகாரர். எல்லாரும் தோட்டம்தான் செய்யிறவையள். நாங்கள் விவசாயக் குடும்பம். இவன்தான் கொஞ்சம் படிச்சவன். ஏதாவது உத்தியோகம் பார்ப்பான் எண்டு இவனைத்தான் நம்பியிருந்தம்.

இப்ப நான்தான் பூஸாவுக்குப் போறனான். நான் மட்டும் தனியாகப் போய் வாறதெண்டாலும் எப்பிடியும் ஒரு எட்டுப் பத்தாயிரமாவது வேணும்.

போகேக்கை வெறுங்கையோட போகேலுமே! பிள்ளையோட இருக்கிற மற்றப் பெடியளுக்கும் ஏதாவது பலகாரம் செய்து கொண்டு போகவேணும். அதுக்குக் காசு வேணும். குறைஞ்சது ஒரு நாலாயிரமாவது தேவை. பிறகு இவனுக்கு உடுப்பு, செருப்பு, சவுக்காரம், சேவ் எடுக்கிற சாமான்கள் எண்டு அதுகளுக்கும் காசு வேணும். இதைவிடப் போய் வாற செலவு.

பூஸா எண்டால் என்ன ஏதோ பக்கத்தில இருக்கிற இடமா? மூண்டு நாள் பயணம். முதல்நாள் வீட்டை இருந்து காலமை ஆறு மணிக்கு வெளிக்கிட்டால் அண்டைக்கு இரவாகும் நாங்கள் கொழும்புக்குப் போய்ச் சேர. அங்க இரவு தங்கி, விடியப்புறம் மூண்டு அல்லது நாலுமணிக்கு கொழும்பில இருந்து வெளிக்கிட்டால் காலிக்குப் போக விடிஞ்சு எட்டு ஒன்பது மணியாகும். பிறகு பூஸாவுக்குத் தனி பஸ்.

அங்க போய்த் துண்டெடுத்துப் பதிஞ்சு, காவலிருந்து, பிறகு ஆள்வரப் பார்த்துக் கதைச்சுப் போட்டுத் திரும்பவேணும்.

இதில கொடுமை என்னவெண்டால் இவ்வளவு கஸ்ரப்பட்டு, இவ்வளவு தூரம் பிரயாணம் செய்து அங்க போனால், அங்க சிலவேளை ஒரு பத்துப் பதினைஞ்சு நிமிசம்தான் கதைக்க விடுவாங்கள்.

ஆனால், நாங்கள் என்ன செய்ய முடியும்? ஏதோ பிள்ளையின்ரை முகத்தைப் பாக்கிறதே போதும் எண்டு நினைச்சுக் கொண்டு திரும்பவேண்டியதுதான்.

இந்தத் தடவை போகேக்கை அவன் நல்லாக் கலங்கியிருக்கிறான். கெதியில அங்கயிருந்தும் மாத்தப் போறாங்கள் போல கிடக்கு எண்டு. அதுக்கிடையில தன்னை எப்பிடியும் வெளியில எடுக்கச்சொல்லிக் கெஞ்சிறான்.

நாங்கள் என்ன செய்யிறது? இஞ்ச வாற எம்பிமாரிட்டக் கடிதம் குடுத்திருக்கிறம். அதுக்கு மேலை எங்களால என்ன செய்ய ஏலும்?

வாறமாதம் மூத்த மகளின்ர பிள்ளைக்குச் சாமத்தியச் சடங்கு வருகுது. அதுக்கு எப்பிடியும் ஒருக்கா வீட்ட எடுக்கச்சொல்லி நிக்கிறான்.

ஆனால், அதுக்கு எப்பிடியும் ஒரு இருவது ஆயிரம் ரூபாய் தேவை. இஞ்சயிருந்து ஜீ.எஸ்ஸை (கிராம அலுவலரை)க் கூட்டிக் கொண்டு போய், அவர் கையெழுத்துப் போட்டுப் பிணை எடுத்துக் கொண்டு வரவேணும். அதுக்குத் தனியாக வாகனம் பிடிக்க வேணும். இல்லையெண்டால், எங்களைப் போல அவரையும் பஸ்ஸிலை கூட்டிக் கொண்டு போய் வந்து போறதெண்டால் போய் வரத்தான் நாள் சரியாக இருக்கும்.

பிள்ளைக்குக் குடுக்கிற லீவு அதோட முடிஞ்சு போகும். அதால எப்பிடியும் தனியாக ஒரு வான் பிடிக்கத்தான் வேணும். அதுக்கு காசுக்கு எங்க போறது. ஆனால், அவன் அழுகிறான். என்ன செய்யிறது எண்டு தெரியாமல் இருக்கிறம்.

இதுக்கிடையில பூஸாவுக்குப் போய், சிலவேளை ஒரு நாள் அங்க நிக்க வேண்டியுமிருக்கும். அப்பிடி நிக்கிறதெண்டால், அதுக்குத் தனியாகக் காசு வேணும். தமிழாக்களின்ர காசு சிங்களக் கடையளுக்கும் சிங்கள ஊர்களில ஓடுகிற பஸ்களுக்கும் போய்ச்சேருது. கடவுளே! இந்தச் சோதனைக்கெல்லாம் எப்பதான் முடிவு வருமோ?

சரி, நீங்கள் சொல்லுங்கோ, வனஜா! உங்கட கணவர் இப்ப எங்க இருக்கிறார்?

வனஜா:- இவரும் பூஸாவிலதான் இருக்கிறார். இப்ப பூஸாவுக்குத்தான் போட்டு வாறம். நாலு பிள்ளையளில ஒண்டைத்தான் இந்தத் தடவை கூட்டிக் கொண்டு போய்வாறம். எல்லாப் பிள்ளையளையும் கூட்டிக் கொண்டு போய்வரேலாது. அப்பிடியெண்டால் இன்னொரு ஆள் துணைக்கு வேணும். எல்லாரும் போய் வாறதெண்டாலும் கனக்கக் காசு வேணும்.

இவரும் இல்லாமல் நான் தனியக் கஸ்ரப்படுகிறன். செலவுக்கு அப்பாவும் தம்பியவையுந்தான் ஏதோ கொஞ்ச உதவி செய்வினம். அவையிட்ட எல்லாத்துக்கும் கேட்க ஏலாது. அதைவிட எல்லாப் பிள்ளையளையும் கூட்டிக் கொண்டு போகப் போறன் எண்டால் அதுக்கு எப்பிடிப்போய் உதவி கேட்கிறது.

அவையும் இப்பதான் மீள் குடியேற்றத்தில வந்து தொழில் செய்யினம்.

மற்றப் பிள்ளையளைக் கூட்டிக் கொண்டு போகேல்லை எண்டு இவருக்குக் கவலையும் கோவமும். ஆனால், நான் என்ன செய்யிறது? வீட்டில பிள்ளையளும் தகப்பனைப் பாக்கப் போறம் எண்டு ஒரே கரைச்சல். ஒருமாதிரியாகச் சமாளிச்சு அம்மாவுடன் விட்டிட்டுப் போய் இப்ப வாறன்.

இதுகளை நினைச்சால் பேசாமல் அந்த நேரம் அங்க முள்ளிவாய்க்காலில செத்திருக்கலாம் போல கிடக்கு.

இப்ப உங்கட கணவர் எப்பிடி இருக்கிறார்? அவருடைய விடுதலையைப் பற்றி ஏதாவது தகவல்?

வனஜா:- இதெல்லாம் ஆருக்குத் தெரியும். கலியாணம் கட்டின ஆக்கள் எண்டு கொஞ்சப் பேரை விட்டிருக்கினம். இன்னும் ஒரு கொஞ்சப் பேரை விடப்போகினம் எண்டு பதிவெடுத்திருக்கினம். ஆனால், எப்ப விடுவினம் எண்டு தெரியாது.

முந்தியும் இப்பிடி இரண்டு தடவை இந்த விடுகிறம் எண்ட மாதிரிச் சொல்லிப் போட்டுக் கடைசியில விடேல்ல.

ஆனால், இவர் இயக்கத்தில இருக்கவேயில்லை. தோட்டந்தான் செய்தவர். எங்கட அப்பா குடிக்கிறவர். அதால நான் மூத்தபிள்ளையாக இருந்தும் படிக்கேலாமற் போட்டுது. நான் சின்ன வயசிலயே வேலைக்குப் போகத் துடங்கீட்டன்.

வேலைக்குப் போன இடத்திலதான் இவரைப் பார்த்து, கலியாணம் நடந்திது. அப்ப எனக்கு 19 வயது. எல்லாமாக நாலு பிள்ளையள். மூண்டாவது பிள்ளை செத்துப் போச்சு. முகாமில காய்ச்சல் வந்திது. இவரும் அப்ப இல்லை. எனக்கும் துணையில்லை. மற்றப் பிள்ளைகளைக் கவனிக்கிறது எப்பிடி? இந்தப் பிள்ளையைக் காப்பாத்திறது எப்பிடி எண்டு எனக்கு விளங்கேல்ல. இந்த நிலைமையிலதான் பிள்ளை செத்தது.

இது எங்களுக்குத் தீராத கவலை. நான் இவரைப் பாக்கப் போனபோது, இதுக்காக இவர் என்னோட கதைக்கேல்ல. நான் என்ன செய்யிறது? எனக்கு மட்டும் இந்தப் பிள்ளையைப் பற்றிக்கவலை இல்லையே!

என்ரை வயிறும் எரியுதுதான். அந்தப் பிள்ளையை நினைச்சு அழாத நாளே இல்லை.

இவர், முந்தி எல்லைப் படையில பயிற்சி எடுத்தவர் எண்டு ஆரோ சொல்லிப் போட்டினம். இவர் எல்லைப் படையில இருந்தவர்தான். அப்ப ஆர்தான் அப்பிடி இருக்கேல்ல. இப்ப ஆளை ஆள் காட்டிக் குடுத்துக் கொண்டிருக்கினம்.

அப்படி இருந்தும் இவர் ஆருக்கும் எந்தத்தீங்கும் செய்யேல்ல. ஆனால், விடுகிறாங்கள் இல்லை.

இவரைக் கலியாணம் செய்த பிறகுதான் நாங்கள் மூண்டு நேரமும் சாப்பிட்டிருக்கிறம். கொஞ்சம் கஸ்ரமில்லாமல் இருந்திருக்கிறம். இவர் நல்ல உழைப்பாளி. ஓரு நேரமும் சும்மா இருக்க மாட்டார்;. அப்பாவிட்ட குறைகளை எல்லாம் இவர்தான் தீர்;த்து வைச்சார். அதால வீட்டில இவருக்கு நல்ல மரியாதை. இவ்வளவுக்கும் இவர் கூலிக்குத்தான் போகிறவர். வீட்டில கொஞ்சமாகத் தோட்டமும் வைச்சிருந்தம். இப்ப ஒண்டுமில்ல.

எனக்குக் கொஞ்ச உதவி கிடைச்சிருக்கு. அதை ஒழுங்கு படுத்திச் செய்யிறதுக்கு ஆளில்ல. உதவியும் இல்ல.

உங்களுடைய இந்த நிலைமையைப் பற்றியும் உங்கடை கணவருடைய விடுதலையைப் பற்றியும் யாரிடமாவது கதைத்துப் பார்த்தீங்களா?

வனஜா:- கடிதங்கள், மகஜர்கள் எண்டெல்லாம் பலருக்கும் குடுத்திருக்கிறன். நான் மட்டும் இல்ல. என்னைப் போலப் பலபேர் அப்பிடிக் குடுத்திருக்கினம்.

சிலபேர் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கினம். சிலபேரை வேற இடங்களுக்கு மாத்தியிருக்கினம். என்ன நடக்கிது எண்டு எங்களுக்கு விளங்கேல்ல.

இப்ப இவரை வேற இடத்துக்கு மாத்தாமல் விட்டாலே போதும். புது இடமெண்டால், அந்த இடத்தைத் தேடிப் போறது கஸ்ரம். பிறகு அங்க போய்வாறதுக்குப் பழகவேணும். அங்க இருக்கிற ஆக்களோட சாப்பாட்டுக்கும் உதவிக்கும் எண்டு புதிசா பழகவேணும்.

போர் முடிஞ்சு ரண்டு வருசமாகிறது. இந்த இரண்டு வருசத்திலயும் உங்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிற மாற்றங்கள் என்ன?

வனஜா:- போர் நடக்கேக்கையே நாங்கள் அலையத் தொடங்கீட்டம். அப்பயிருந்து இண்டைக்கு வரைக்கும் அலைச்சல்தான். இது இன்னும் எவ்வளவு காலம் தொடரும் எண்டு தெரியேல்ல.

போர் முடிஞ்ச பிறகு இன்னும் என்ரை கணவர் சிறையில – தடுப்பில இருந்தால் நாங்கள் எப்பிடி அமைதியாக இருக்க முடியும்?

இவரை வெளியில எடுக்கிறதுக்கு லோயரிட்ட (சட்டத்தரணியிட்ட) போய்ப் பதிஞ்சு வழக்கைப் போடுங்கோ எண்டு சிலபேர் சொல்லுகினம். அப்பிடிச் சிலபேர் செய்யினம்.

நாங்களும் அப்பிடிச் செய்யலாம். ஆனால், அதுக்குக் காசு வேணுமே. காசிருந்திருந்தால் எவ்வளவையோ செய்யலாம். ஆளையே வெளிநாட்டுக்கும் அனுப்பியிருக்கலாம்.

எங்களிட்ட காசில்லாமற் போனதாலதான் பெத்த பிள்ளைகளையே தகப்பனிட்டக் கூட்டிக் கொண்டு போய்க் காட்ட முடியாமல் இருக்கு.

நீங்கள் எதுவரை படிச்சிருக்கிறியள்? இப்ப என்ன வேலை செய்யிறீங்கள்?

நான் எட்டாம் வகுப்போட படிப்பை நிறுத்திப் போட்டன். முந்தி அட்டைக்குப் போவன். இப்பவும் அந்தத் தொழில் தெரியும். கறி தெரியப் போறது. கடற்கரைக்குப் போனால் ஒரு நாளைக்கு 200 ரூபாய் தருவினம். சொந்தக்கார ஆக்கள் தொழில் வைச்சிருக்கிறதால பிரச்சினையில்லை.

ஆனால், இந்த வருமானம் போதாது. எண்டாலும் இதை விட்டால் வேற வழியில்லை. இவருக்கு இப்பிடி நான் கஸ்ரப்படுகிறது விருப்பம் இல்லை. ஆனால், இப்ப வேற வழியில்லை எண்டு தெரியும். அதால ஒண்டுஞ்சொல்ல மாட்டார். நானும் இதைப் பற்றி இவரிட்ட எதையும் கதைக்கிறதில்லை.

நாங்கள் இப்படியே காலம் முழுக்கக் கவலைப்படத்தான் பிறந்திருக்கிறம் போலை. வன்னியில பிறந்ததாலை நாங்கள் படுகிற பாடும் கஸ்ரமும் கொஞ்சமில்லை...

பூஸாவில இருக்கிற கைதிகள் எப்பிடியான மன நிலையில் இருக்கிறார்கள்? அங்கே என்ன நிலைமையில அவர்கள் வைத்திருக்கப்படுகினம்?

மகேஸ்வரி:- அதை எப்பிடிச் சொல்லிறது? எல்லாரும் எப்ப விடுவாங்கள் எண்ட நினைப்பிலதான் இருக்கினம். சிலபேர் நல்லா மனங்குழம்பியிருக்கினம் எண்டு மகன் சொன்னவன். சிலபேருக்கு இன்னும் குடும்பங்களோடயே தொடர்பில்லையாம். கைதியெண்டால் பிறகு சொல்ல வேணுமே. அதிலயும் இப்ப இவையளைப் பற்றி ஆரும் கேட்கவோ கதைக்கவோ ஆளில்ல எண்ட நிலையில இருக்கேக்கை சொல்லவே வேணும், - எப்பிடி இவை இருப்பினம் எண்டு.

இறுதியாக என்ன சொல்ல விரும்புகிறியள்?

மகேஸ்வரி:- நாங்கள் என்னத்தைச் சொல்லிறது? எங்கட பிள்ளையளோட நாங்கள் சந்தோசமாக இருக்கிற காலம் ஒண்டு வரவேணும். பெத்த பிள்ளையை வீட்டில வைச்சிருக்க முடியாத ஒரு காலம் இன்னும் ஏதோ ஒரு வகையில தொடர்ந்து கொண்டுதானிருக்கு.

எங்களுக்காகக் குரல் குடுக்கிறதுக்கு உண்மையா ஒருத்தரும் இல்ல. இதத்தான் அங்க – பூஸாவில இருக்கிற ஆட்களும் சொல்லுகினம். பாவம் அங்க இருக்கிற பெடியள். இப்பிடியெல்லாம் நடக்கும் எண்டு தெரிஞ்சிருந்தா எதையாவது வித்தோ சுட்டோ நாட்டை விட்டுப் போயிருக்கலாம். இஞ்ச இருந்து படுகிற பாட்டைச் சொல்லேலாது.

சண்டை முடிஞ்சாலும் நாங்கள் அலைஞ்சு கொண்டிருக்கிறது முடியேல்ல.

வனஜா:- எனக்கு நாங்கள் எல்லாம் ஒண்டாக இருக்கிற ஒரு நிலை வந்தாற் போதும். இவர் வந்திட்டால் நாங்கள் எப்பிடியோ முன்னேறிவிடுவம். ஆனால், இவரை எப்பிடி வெளியில எடுக்கிறது எண்டுதான் தெரியேல்ல.

நாட்டுப்பிரச்சினை இப்போதைக்குத் தீரும் போல தெரியேல்ல. அநியாயமாக நாங்கள் தான் எங்கட வாழ்க்கையை இழந்து கொண்டிருக்கிறம். இவர் தெளிவாச் சொல்லிப் போட்டார், இனி எந்தப் பிரச்சினையிலையும் சிக்காமல் இருக்க வேணும் எண்டு. வெளியில வந்திட்டார் எண்டால் நாங்கள் எங்கட பாட்டைப் பாத்துக் கொண்டிருந்திடுவம்.

00

இந்த இரண்டு பெண்களும் (கவனிக்கவும் - இரண்டு தலைமுறையினர் - ஒருவர் தாயாக இருந்து பிள்ளைக்காக அழுகிறார். அடுத்தவர் மனைவியாக இருந்து கணவருக்காக அழுகிறார்).

பசிக்களைப்போடும் பிரயாணக் களைப்போடும் தங்கள் உறவுகளின் கவலைகளின் மத்தியிலும் என்னுடன் உரையாடியமைக்கு நன்றி. இடையிடையே இவர்கள் துக்கந்தாழ முடியாமல் அழுதார்கள். சில சந்தர்ப்பங்களில் இவர்கள் கோபப்பட்டனர். இவர்களின் கவலைகளும் கோபங்களும் எல்லாத்தரப்பினர் மீதும் இருந்தன என்பதை இங்கே வாசகர்களுக்குத் தெரியப்படுத்துகிறேன்.

00

விதுல் சிவராஜா

NANTRY http://www.ponguthamil.com

பொங்குதமிழை உங்கள் நண்பர்களுக்கும் அறிமுகம் செய்யுங்கள்!

onralla irandalla oraayiram by sasees