செவ்வாய், 7 நவம்பர், 2006

நினைவழியா வடுக்கள்


இது 1960 முதல் 1970 வரையிலான காலப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் நிலவிய சாதியச் சமூக ஒழுங்கு முறையும், அதை தகர்த்தெறிவதற்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட போராட்டமும் அந்தக் காலகட்டத்தில் அதனால் எனக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புக்களும் பற்றிய அனுபவப் பதிவுகளாகும்.
தமிழீழ தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் கூர்மையடைந்துள்ள இன்றைய காலகட்டத்தில் இந்தப் பதிவு அவசியமா? என்ற கேள்வியை தாயக விடுதலையின் பால் அதீத அக்கறையுள்ள ஒரு போராளி என்ற தளத்தில் இருந்து எனக்கு நானே பலதடவை கேட்டுப் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஆனால் புலம்பெயர்ந்த தளத்தில் தமிழ் அடையாளம் என்றால் சாதியம் என்று நினைக்கும் ஒரு கூட்டம் இங்கே பிறந்து வளரும் ஒரு பிள்ளையைப் பார்த்து ' நீ பிறப்பினால் தாழ்ந்தவன்' என்று கூறும் போது தமிழ் சமூகத்தின் மீது அந்தப் பிள்ளைக்கு ஏற்படும் வெறுப்பை தேசத்துக்கு எதிரான செயல் என்று முத்திரை குத்தி ஒட்டு மொத்தமாக அவர்களை தமிழ் தளத்திலிருந்து அந்நியப்படவைக்கும் செயற்பாடுகளை திட்டமிட்டுச் செய்யும் நிலையில், சாதியத்தின் கொடூரத்தைனத்தை தமிழ் தேசிய உருவாக்கத்துக்கு அது செய்யும் துரோகத்தனத்தை அம்பலப்படுத்துவதற்கு எனது அனுபவங்களை மறுபதிவுக்கு உள்ளாக்குவது அவசியம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
'நாங்கள் தமிழர்கள்' என்ற அடையாளம் மட்டும் தான் தாயகம் தேசியம் தன்னாட்சி என்ற எங்களது அரசியல் இலக்கை நாங்கள் விரைந்து அடைவதற்கு வழிவகுக்கும

எனது பதிவுகள் -வரலாறும் வாழ்க்கையும்


வணக்கம்;


எனது வாழ்க்கை அனுபவங்கள் சமூக அடக்கு முறைகளுக்கு எதிரான போராட்டம்-தமிழீழ தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் என்ற இரண்டு தளங்களைக் கொண்டது.இந்தத் தளங்களிலே நான் பெற்றுக் கொண்ட அனுபவங்கள்,சந்தித்த அவமரியாதைகள் எனது வெற்றிகள் தோல்விகள் எனது பலம் பலவீனம் என்பவற்றை இங்கே பதிவதற்கு முற்படுகிறேன்.


குறைந்தபட்சம் 4 தசாப்த கால வரலாறு என் வாழ்வோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது. எந்த சமூக ஓடுக்குமுறைக்கு எதிராக நான் எனது வாழ்நாள் எல்லாம் போராடினேனோ எந்த சாதிய அரக்கனை ஒழிப்பதற்கு என் இளமைக் காலமெல்லாவற்றையும் அர்ப்பணித்தேனோ-அந்த அரக்கன் 18 ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட மாவீரர்களின் உயிராலும் இரத்தத்தாலும் எமது தேசத்தின் வீர வரலாறு எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்திலும் சகாவரம் பெற்று இங்கே புலம்பெயர்ந்த நாட்டுக்கு விமான மேறிவந்து ‘தகுதி என்பது பிறப்பால் வரவேண்டும்?’ என்று என் முன்னால் நின்று கெக்கலிகொட்டிச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.


வாழ்வதற்காய் போராடியது எனது வாழ்க்கையின் முற்பகுதி. போராட்டமே வாழ்க்கையாகியது எனது வாழ்க்கையின் பிற்பகுதி.எனது இந்த அனுபவப் பதிவுகளை படிப்பவர்கள் எங்கள் தமிழ் சமூகத்துக்குள்ளே புரையோடிப் போயிருக்கும் பிற்போக்கத் தனங்கள் தமிழ் தேசியத்துக்கு செய்யும் துரோகத்தனத்தை புரிந்து கொண்டு தமிழ்தேசியத்தை வலுப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்து அதற்காக இன்னும் உத்வேகமாக உழைத்தால் நான் மிகவும் நன்றியுடையவனாக இருப்பேன்